Job 29

1¹ En Job ging voort zijn spreuk op te heffen, en zei: 2² Och, of ik was, gelijk in de vorige maanden, gelijk³ in de dagen, toen God mij bewaarde! 3Toen Hij⁴ Zijn lamp deed schijnen over mijn hoofd, en⁵ ik bij Zijn licht⁶ de duisternis doorwandelde; 4Gelijk als ik was in de dagen van mijn⁷ jeugd, toen Gods⁸ geheim over mijn tent was; 5Toen de Almachtige nog⁹ met mij was, en¹⁰ mijn jongens rondom mij; 6Toen ik mijn gangen¹¹ wies in boter, en de rots bij mij¹² oliebeken uitgoot; 7Toen ik uitging naar de¹³ poort door de stad, toen ik¹⁴ mijn stoel op de¹⁵ straat liet bereiden. 8De jongens zagen mij, en¹⁶ verstaken zich, en de stokouden¹⁷ rezen op en stonden. 9De oversten¹⁸ hielden de woorden in, en¹⁹ leiden de hand op hun mond. 10De stem van de vorsten verstak zich, en²⁰ hun tong kleefde aan hun gehemelte. 11Als een oor mij hoorde, zo hield het mij gelukzalig; als mij een oog zag, zo getuigde²¹ het van mij. 12^a Want ik bevrijdde de ellendige, die riep, en de wees, die geen helper had. 13²² De zegen van degene, die²³ verloren ging, kwam op mij; en het hart van de weduwe deed ik²⁴ vrolijk zingen. 14^25b Ik bekleedde mij met gerechtigheid, en²⁶ zij bekleedde mij; mijn²⁷ oordeel was als een mantel en vorstelijke hoed. 15²⁸ De blinden was ik tot ogen, en de kreupelen was ik tot voeten. 16Ik was de armen een vader; en het geschil, dat ik niet wist,²⁹ dat onderzocht ik. 17En ik verbrak³⁰ de baktanden van de verkeerden, en wierp de roof uit zijn tanden. 18En ik zei: Ik zal in mijn nest de geest geven, en ik zal de dagen vermenigvuldigen als het zand. 19Mijn³⁴ wortel was³⁵ uitgebreid aan het water, en dauw overnachtte op mijn tak. 20Mijn³⁶ heerlijkheid³⁷ was nieuw bij mij, en³⁸ mijn boog veranderde zich in mijn hand. 21Zij hoorden mij aan, en wachtten, en zwegen op mijn raad. 22Na mijn woord³⁹ spraken zij niet weer, en⁴⁰ mijn rede drupte op hen. 23Want zij wachtten naar mij, gelijk⁴¹ naar de regen, en sperden hun mond open, als naar de⁴² spade regen. 24⁴³ Lachte ik hun toe, zij geloofden⁴⁴ het niet; en⁴⁵ het licht van mijn aangezicht deden zij niet neervallen. 25⁴⁶ Verkoos ik hun weg, zo zat⁴⁷ ik bovenaan, en woonde⁴⁸ als een koning onder de benden, als een, die treurigen vertroost.