Job 30

1Maar nu lachen over mij¹ minderen dan ik van dagen, wier vaderen ik versmaad zou hebben,² om bij de honden van mijn kudde te stellen. 2Waartoe zou mij ook geweest zijn de krachten³ van hun handen?⁴ Zij was door ouderdom in hen vergaan. 3Die door⁵ gebrek en honger eenzaam waren, vliedende naar⁶ dorre plaatsen,⁷ in het⁸ donkere, woeste en verwoeste. 4Die⁹ ziltige kruiden plukten bij de struiken, en waarvan het voedsel de wortel van de jeneveren was¹⁰. 5Zij werden uit¹¹ het midden uitgedreven; (men jouwde over hen, als over een dief), 6Opdat zij wonen zouden in de kloven van de dalen, de holen van het stof en van de steenrotsen. 7¹² Zij schreeuwden tussen de struiken; onder de netelen¹³ verzamelden zij zich. 8Zij waren kinderen van¹⁴ de dwazen, en kinderen¹⁵ van geen naam;¹⁶ zij waren geslagen uit de lande. 9^a Maar nu ben ik¹⁷ hun een snarenspel geworden, en ik ben hun tot een klapwoord. 10^b Zij hebben een gruwel aan mij, zij maken zich verre van mij,¹⁸ ja, zij onthouden het speeksel niet van mijn aangezicht. 11Want¹⁹ Hij heeft mijn²⁰ zeel losgemaakt, en mij bedrukt; daarom hebben²¹ zij de²² breidel²³ voor mijn aangezicht afgeworpen. 12²⁴ Ter rechterhand staat de²⁵ jeugd op,²⁶ stoten mijn voeten uit, en²⁷ banen tegen mij hun verderfelijke wegen. 13²⁸ Zij breken mijn pad af,²⁹ zij bevorderen mijn ellende; zij hebben³⁰ geen helper van doen. 14³¹ Zij komen aan, als door een wijde breuk;³² onder de verwoesting rollen zij zich aan. 15Men is met verschrikkingen tegen mij gekeerd; elk een vervolgt als een wind mijn³³ edele ziel, en mijn heil is als een wolk voorbijgegaan. 16Daarom³⁴ stort zich nu mijn ziel in mij uit; de dagen³⁵ van de druks grijpen mij aan. 17Van de nachts doorboort³⁶ Hij mijn beenderen³⁷ in mij, en mijn polsaderen rusten niet. 18Door³⁸ de veelheid van de kracht is mijn kleed³⁹ veranderd;⁴⁰ Hij omgordt mij als de⁴¹ kraag van mijn rok. 19Hij heeft mij in⁴² het slijk geworpen, en ik ben gelijk geworden⁴³ als stof en as. 20Ik schrei tot⁴⁴ U, maar U antwoordt mij niet; ik⁴⁵⁴⁶ sta, maar U acht niet op mij. 21U bent⁴⁷ veranderd in een wrede tegen mij; door de sterkte van Uw hand⁴⁸ wederstaat U mij hatelijk. 22U⁴⁹ heft mij op in de wind; U doet mij daarop rijden, en U versmelt mij⁵⁰ het wezen. 23Want ik weet,^c dat U mij ter dood brengen zult, en tot het⁵¹ huis van de⁵² samenkomst alle levenden. 24Maar⁵³ Hij zal⁵⁴ tot de aardhoop de hand⁵⁵ niet uitsteken; is er⁵⁶ bij hen⁵⁷ geschrei in zijn verdrukking? 25^58d Huilde ik niet⁵⁹ over hem, die harde dagen had? Was mijn ziel niet bedroefd over de arme? 26Toch toen ik het goede verwachtte, zo kwam het kwade; toen ik hoopte naar het⁶⁰ licht, zo kwam de⁶¹ donkerheid. 27Mijn binnenste⁶² ziedt, en is niet stil; de dagen van de verdrukking zijn⁶³ mij voorgekomen. 28Ik ga zwart daarheen,⁶⁴ niet van de zon; opstaande⁶⁵ schreeuw ik⁶⁶ in de gemeente. 29^67e Ik ben de draken een broer geworden, en een metgezel van⁶⁸ de jonge struisen. 30^f Mijn huid is⁶⁹ zwart geworden over mij, en mijn⁷⁰ gebeente is ontstoken van⁷¹ dorrigheid. 31Hierom is⁷² mijn harp tot een klaagzang geworden, en mijn orgel tot een stem van de wenenden.