Psalmen 78

1Een¹ onderwijzing² van Asaf. O mijn volk! neem mijn leer ter oren; neigt uw oor tot de redenen van mijn mond. 2^a Ik zal mijn mond opendoen met³ spreuken; ik⁴ zal geheimen overvloedig uitstorten, van ouds her; 3Die wij gehoord hebben en weten ze, en onze vaders ons verteld hebben. 4Wij zullen het niet verbergen voor hun kinderen, voor het navolgende geslacht, vertellende de⁵ loffelijkheden van JAHWEH, en Zijn sterkheid, en Zijn wonderen, die Hij gedaan heeft. 5^b Want Hij heeft een getuigenis opgericht in Jakob, en een wet gesteld in Israël; die Hij onze vaderen geboden heeft, dat zij ze hun kinderen zouden bekend maken; 6Opdat het navolgende geslacht die weten zou, de kinderen, die geboren zouden worden; en zouden opstaan, en vertellen ze hun kinderen; 7En dat zij hun hoop op God zouden stellen, en Gods daden niet vergeten, maar Zijn geboden bewaren; 8En dat zij niet zouden worden zoals hun vaders, een^c koppig en opstandig geslacht; een geslacht, dat zijn hart niet richtte, en⁶ waarvan de geest niet getrouw was met God. 9⁷(De kinderen van Efraïm, gewapende boogschutters, keerden om op de dag van de strijd.) 10Zij hielden Gods verbond niet, en weigerden te wandelen in Zijn wet. 11En zij vergaten Zijn daden, en Zijn wonderen, die Hij hun had doen zien. 12Voor hun vaderen had Hij wonder gedaan, in Egypteland, in⁸ het veld van Zoan. 13^d Hij kloof de zee, en deed er hen doorgaan; en de wateren deed Hij staan als één hoop. 14^e En Hij leidde hen overdag met een wolk, en de hele nacht met een licht van het vuur. 15^f Hij kloof de rotsstenen in de woestijn, en gaf hen overvloedig te drinken, als⁹ uit afgronden. 16Want Hij bracht stromen voort uit de steenrots, en deed de wateren afdalen als rivieren. 17Nog voeren zij verder voort tegen Hem te zondigen, verbitterende de Allerhoogste in de dorre wildernis. 18En zij verzochten God in hun hart, begerende het voedsel naar hun¹⁰ lust. 19^g En zij spraken tegen God, zij zeiden: Zou God een tafel kunnen toerichten in de woestijn? 20^h Ziet, Hij heeft de rotssteen geslagen, dat er wateren uitvloeiden, en beken overvloedig uitbraken, zou Hij ook brood kunnen geven? Zou Hij Zijn volk vlees toebereiden? 21ⁱ Daarom¹¹ hoorde JAHWEH, en werd¹² toornig; en een¹³ vuur werd ontstoken tegen Jakob, en toorn ging ook op tegen Israël; 22Omdat zij in God niet geloofden, en op Zijn heil niet vertrouwden. 23Daar Hij de wolken van boven¹⁴ gebood, en de¹⁵ deuren van de hemel opende; 24^k En regende op hen het¹⁶ Man om te eten, en gaf hun¹⁷ hemels koren. 25^l Ieder at het brood van¹⁸ de Machtigen; Hij zond hun teerkost tot verzadiging. 26^m Hij dreef de oostenwind voort in¹⁹ de hemel, en voerde de zuidenwind aan door Zijn sterkte; 27En regende op hen vlees als²⁰ stof, en gevleugeld²¹ gevogelte als zand van de zeeën; 28En deed het vallen in het midden²² van zijn leger, rondom zijn²³ woningen. 29Toen aten zij, en werden zeer zat; zodat Hij hun hun²⁴ lust toebracht. 30Zij waren nog niet²⁵ vervreemd van hun lust; hun voedsel was nog in hun mond, 31ⁿ Als Gods toorn tegen hen opging, dat Hij van hun²⁶ vetsten doodde, en de²⁷ uitgelezenen van Israël velde neer. 32Boven dit alles zondigden²⁸ zij nog, en geloofden niet,²⁹ door Zijn wonderen. 33Daarom deed Hij hun dagen vergaan in³⁰ zinloosheid, en hun jaren in verschrikking. 34Als Hij hen doodde, zo vraagden zij naar Hem, en keerden weer, en zochten God vroeg; 35En gedachten, dat God hun Rotssteen was, en God, de Allerhoogste, hun Verlosser. 36En zij³¹ vleiden Hem met hun mond, en logen Hem met hun tong. 37Want hun hart was niet recht met Hem, en zij waren niet getrouw in Zijn verbond. 38Maar Hij, barmhartig zijnde,³² verzoende de ongerechtigheid, en verdierf³³ hen niet; maar wendde³⁴ dikwijls Zijn toorn af, en wekte Zijn³⁵ hele woede niet op. 39En Hij dacht, dat zij³⁶ vlees waren, een³⁷ wind, die heengaat en niet terugkeert. 40Hoe dikwijls verbitterden zij Hem in de woestijn, deden Hem³⁸ smart aan in de wildernis! 41Want zij³⁹ kwamen opnieuw, en verzochten God, en stelden de⁴⁰ Heilige van Israël⁴¹ een perk. 42Zij dachten niet aan Zijn⁴² hand, aan de dag, toen Hij hen van de⁴³ tegenstander verloste; 43Hoe Hij Zijn tekenen stelde in Egypte, en Zijn wonderen in het veld⁴⁴ van Zoan; 44^o En hun vloeden in bloed veranderde, en hun stromen, opdat zij niet zouden drinken. 45Hij^p zond een vermenging van ongedierte^q onder hen, dat hen verteerde,⁴⁵ en vorsen, die hen verdierven. 46^r En Hij gaf hun gewas de kruidworm, en hun⁴⁶ arbeid de sprinkhaan. 47^s Hij⁴⁷ doodde hun wijnstok door de hagel, en hun wilde vijgebomen door⁴⁸ vurige hagelsteen. 48Ook⁴⁹ gaf Hij hun vee de hagel over, en hun beesten aan de⁵⁰ vurige kolen. 49Hij zond onder hen de⁵¹ hitte van Zijn toorn, toorn, en verstoordheid, en benauwdheid, met uitzending van⁵² de boden van⁵³ veel kwaad. 50Hij⁵⁴ woog een pad voor Zijn toorn; Hij onttrok hun ziel niet van de dood; en^t hun⁵⁵ gedierte gaf Hij aan de pestilentie over. 51^v En Hij sloeg al het eerstgeborene in Egypte, het⁵⁶ begin van de krachten in de⁵⁷ tenten van Cham. 52En Hij voerde Zijn volk als schapen, en leidde hen, als een kudde, in de woestijn. 53Ja, Hij leidde hen zeker, zodat zij niet vreesden;^x want de⁵⁸ zee had hun vijanden overdekt. 54En Hij bracht hen tot de⁵⁹ landpale van Zijn heiligheid, tot deze⁶⁰ berg, die Zijn rechterhand verkregen heeft. 55En Hij verdreef voor hun aangezicht de heidenen, en gaf⁶¹ hen^y62 het land⁶³ van de heidenen als erfdeel, en deed de stammen van Israël in hun tenten wonen. 56⁶⁴ Maar zij verzochten en verbitterden God, de Allerhoogste, en onderhielden Zijn⁶⁵ getuigenissen niet. 57En zij weken terug, en handelden trouweloos, zoals hun⁶⁶ vaders; zij zijn omgekeerd, als een⁶⁷ bedriegelijke boog. 58En zij verwekten Hem tot⁶⁸ toorn door hun⁶⁹ hoogten,^z en verwekten Hem tot⁷⁰ ijver door hun gesneden beelden. 59God⁷¹ hoorde het en werd toornig, en verstootte Israël zeer. 60Daarom verliet Hij de tabernakel te⁷² Silo, de tent, die Hij tot een woning gesteld had onder de⁷³ mensen. 61En Hij gaf Zijn⁷⁴ sterkte in de gevangenis, en Zijn heerlijkheid in de hand van⁷⁵ de tegenstanders. 62En Hij leverde Zijn volk over ten zwaarde, en werd toornig tegen Zijn erfenis. 63Het⁷⁶ vuur verteerde⁷⁷ hun jongemannen, en hun jonge dochters werden niet⁷⁸ geprezen. 64Hun⁷⁹ priesters vielen door het zwaard, en hun⁸⁰ weduwen huilden niet. 65Toen⁸¹ ontwaakte de Heere, als een slapende, als een held, die juicht⁸² van de wijn. 66En Hij sloeg Zijn⁸³ tegenstanders aan het achterste; Hij deed hun⁸⁴ eeuwige smaad aan. 67Maar Hij verwierp de⁸⁵ tent van Jozef, en de stam van Efraïm verkoos Hij niet. 68Maar Hij verkoos de stam van Juda, de berg Sion, die Hij liefhad. 69En Hij bouwde Zijn⁸⁶ heiligdom als⁸⁷ hoogten, als de aarde, die Hij gegrond heeft in eeuwigheid. 70En Hij verkoos Zijn knecht David, en nam hem van de schaapskooien; 71Van achter de⁸⁸ zogende schapen deed Hij hem komen, om te⁸⁹ weiden Jakob, Zijn volk, en Israël, Zijn erfenis. 72Ook heeft hij hen geweid naar de oprechtheid van zijn hart, en heeft hen geleid met een⁹⁰ zeer verstandig beleid van zijn handen.