Psalmen 142

1¹ Een onderwijzing van David, een gebed,² als hij in de grot was. 2Ik riep met mijn stem tot JAHWEH; ik smeekte tot JAHWEH met mijn stem. 3Ik stortte mijn klacht uit voor Zijn aangezicht; ik gaf te kennen voor Zijn aangezicht mijn benauwdheid. 4^a Als mijn geest in mij³ overstelpt was, zo hebt⁴ U mijn pad gekend.⁵ Zij hebben mij een strik⁶ verborgen op de weg, die ik gaan zou. 5Ik zag uit ter rechterhand, en ziet, zo was er niemand,⁷ die mij kende,⁸ er was geen ontvluchten voor mij; niemand⁹ zorgde¹⁰ voor mijn ziel. 6Tot U riep ik, o JAHWEH! ik zei: U bent mijn Toevlucht, mijn Deel in het land van de levenden. 7Let op mijn geschrei, want ik ben zeer¹³ uitgeteerd;^c red mij van mijn vervolgers, want zij zijn machtiger dan ik. 8Voer¹⁴ mijn ziel¹⁵ uit de gevangenis, om Uw Naam te loven;¹⁶ de rechtvaardigen zullen¹⁷ mij omringen,¹⁸ wanneer U wel bij mij zult gedaan hebben.