Job 7

1Heeft niet de mens een¹ strijd op de aarde, en zijn² zijn dagen niet als de dagen van de dagloners? 2Gelijk³ de dienaar⁴ hijgt naar de⁵ schaduw, en gelijk de dagloner verwacht zijn⁶ werkloon; 3Zo zijn mij⁷ maanden van⁸ de zinloosheid als erfenis⁹ geworden, en nachten van de¹⁰ moeite zijn mij voorbereid. 4Als ik te slapen lig, dan zeg ik: Wanneer zal ik opstaan, en¹¹ Hij de avond afgemeten hebben? En ik¹² word zat¹³ van woelingen tot aan de¹⁴ schemertijd. 5Mijn vlees is met het¹⁵ gewormte en met het¹⁶ gruis¹⁷ van het stof bekleed; mijn huid is¹⁸ gekliefd en¹⁹ verachtelijk geworden. 6²⁰ Mijn dagen zijn²¹ lichter geweest dan een weversspoel, en zijn vergaan²² zonder verwachting. 7²³ Gedenk, dat mijn leven^a een²⁴ wind is; mijn oog zal niet terugkomen,²⁵ om het goede te zien. 8Het oog van degene, die²⁶ mij nu ziet, zal mij²⁷ niet zien;²⁸ uw ogen zullen op mij zijn; maar ik zal²⁹ niet meer zijn. 9Een wolk vergaat en vaart heen; zo die in het³⁰ graf daalt, zal niet³¹ weer opkomen. 10Hij zal niet meer terugkeren tot zijn huis, en³² zijn plaats zal hem niet meer kennen. 11³³ Zo zal ik ook mijn mond niet wederhouden, ik zal spreken in benauwdheid van mijn geest; ik zal klagen³⁴ in bitterheid van mijn ziel. 12Ben ik dan een zee, of³⁵ walvis, dat U om mij³⁶ wachten zet? 13³⁷ Wanneer ik zeg: Mijn bedstede zal mij troosten, mijn leger zal van mijn klacht wat wegnemen; 14Dan ontzet U mij met³⁸ dromen, en door visioenen verschrikt U mij; 15Zodat mijn ziel de³⁹ verworging kiest; de dood meer⁴⁰ dan mijn beenderen. 16Ik⁴¹ versmaad ze, ik zal toch in de eeuwigheid niet leven; houd op⁴² van mij, want^b mijn dagen zijn⁴³ zinloosheid. 17^c Wat is de mens,⁴⁴ dat U hem groot acht, en dat U Uw hart op hem zet? 18En dat U hem⁴⁵ bezoekt in elke⁴⁶ morgenstond; dat U hem⁴⁷ in elke ogenblik⁴⁸ beproeft? 19Hoe lang⁴⁹ keert U Zich niet af van mij, en laat niet van mij af, voordat ik⁵⁰ mijn speeksel inzwelge? 20Heb ik⁵¹ gezondigd, wat zal ik⁵² U doen, o⁵³ Mensenhoeder? Waarom hebt U mij U tot een⁵⁴ tegenloop gesteld, dat ik mijzelf⁵⁵ tot een last zij? 21⁵⁶ En waarom vergeeft U niet mijn overtreding, en doet mijn ongerechtigheid niet⁵⁷ weg? Want nu zal ik in het stof liggen; en⁵⁸ U zult⁵⁹ mij vroeg zoeken, maar⁶⁰ ik zal niet zijn.