Job 6

1Maar Job antwoordde en zei: 2Och, of mijn¹ verdriet² recht gewogen werd, en men mijn³ ellende samen in een weegschaal⁴ ophief! 3Want⁵ het zou nu zwaarder zijn dan^a het zand van de zeeën;⁶ daarom worden mijn woorden opgezwolgen. 4^b Want de⁷ pijlen van de Almachtigen zijn in mij, waarvan het vurig venijn mijn geest uitdrinkt⁸;⁹ de verschrikkingen Gods¹⁰ rusten zich tegen mij. 5¹¹ Rochelt ook de woudezel bij het jonge gras? Loeit de os bij zijn voeder? 6Wordt ook het¹² onsmakelijke gegeten¹³ zonder zout? Is er smaak in het witte van¹⁴ de dooiers? 7Mijn ziel weigert uw woorden aan te¹⁵ roeren; die zijn als mijn¹⁶ laffe voedsel. 8¹⁷ Och, of mijn begeerte kwame, en dat God¹⁸ mijn verwachting gave; 9En dat het voor God beliefde, dat Hij mij verbrijzelde, Zijn¹⁹ hand losliet, en²⁰ een einde met mij maakte! 10Dat zou nog mijn troost zijn, en zou²¹ mij opfrissen in de weedom,²² zo Hij niet spaarde;²³ want ik heb de redenen van²⁴ de Heiligen niet verborgen gehouden. 11Wat is mijn kracht,²⁵ dat ik hopen zou? Of wat is mijn einde, dat ik mijn²⁶ leven verlengen zou? 12Is mijn kracht stenen kracht? Is mijn vlees staal? 13Is dan mijn²⁷ hulp niet in mij, en is de²⁸ wijsheid uit mij verdreven? 14Aan hem, die²⁹ versmolten is,³⁰ zou van zijn vriend weldadigheid gebeuren; of hij zou de vrees voor de Almachtigen verlaten. 15Mijn³¹ broers hebben trouweloos gehandeld³² als een beek; als de storting van de beken gaan zij door; 16Die³³ verdonkerd zijn van het ijs, en in die de sneeuw zich verbergt. 17Ten tijde, als zij van hitte vervlieten, worden zij³⁴ uitgedelgd; als zij warm worden,³⁵ verdwijnen zij uit haar plaats. 18De gangen³⁶ van haar weg wenden zich ter zijde af; zij³⁷ lopen op in het woeste, en vergaan. 19De³⁸ reizigers van³⁹ Thema⁴⁰ zien ze, de⁴¹ wandelaars van⁴² Scheba wachten op haar. 20Zij worden beschaamd, omdat⁴³ elk⁴⁴ vertrouwde; als zij⁴⁵ daartoe komen, zo worden zij schaamrood. 21Werkelijk,⁴⁶ zo bent u mij nu niets geworden; u hebt gezien de⁴⁷ ontzetting, en⁴⁸ u hebt gevreesd. 22Heb ik gezegd:⁴⁹ Brengt mij, en geeft geschenken voor mij van uw vermogen? 23Of bevrijdt mij van de hand van de verdrukkers, en verlost mij van de hand van de tirannen? 24Leert mij, en ik zal zwijgen, en geeft mij te verstaan, waarin ik gedwaald heb. 25O, hoe krachtig zijn de⁵⁰ rechte redenen! Maar⁵¹ wat bestraft het bestraffen, dat van u is? 26⁵² Zult u, om te bestraffen, woorden bedenken, en zullen de redenen⁵³ van de mismoedigen voor⁵⁴ wind zijn? 27Ook werpt u u op een⁵⁵ wees; en u⁵⁶ graaft tegen uw vriend. 28Maar nu, belieft het u,⁵⁷ wendt u tot mij, en⁵⁸ het zal voor uw aangezicht zijn, of ik liege. 29⁵⁹ Keert toch weer, laat er geen⁶⁰ onrecht wezen, ja, keert weer; nog zal mijn⁶¹ gerechtigheid daarin⁶² zijn. 30Zou onrecht op mijn tong wezen? Zou mijn⁶³ gehemelte niet de⁶⁴ ellenden te verstaan geven?