Hebreeën 6

1Daarom, nalatende¹ het begin van de leer van Christus, laat ons² tot de volmaaktheid voortvaren; niet opnieuw leggende³ het fundament van de bekering⁴ van dode werken, en van het geloof⁵ in God, 2Van de leer⁶ van de dopen, en⁷ van de oplegging van de handen, en⁸ van de opstanding van de doden, en⁹ van het eeuwig oordeel. 3En¹⁰ dit zullen wij ook doen,^a als het God toelaat. 4^b Want¹¹ het is onmogelijk, degenen,¹² die eens verlicht geweest zijn, en¹³ de hemelse gave gesmaakt hebben, en¹⁴ van de Heilige Geest deelachtig geworden zijn, 5En gesmaakt hebben¹⁵ het goede woord van God, en¹⁶ de krachten van de toekomende eeuw, 6En¹⁷ afvallig worden,¹⁸ die,¹⁹ zeg ik, opnieuw te vernieuwen tot bekering,²⁰ als die zichzelf de Zoon van God opnieuw kruisigen en openlijk te schande maken. 7²¹ Want de aarde, die de regen, dikwijls op haar komende, indrinkt, en bekwaam kruid voortbrengt voor degenen, door welke zij ook gebouwd wordt, die²² ontvangt zegen van God; 8Maar die doornen en distelen draagt, die is verwerpelijk, en²³ nabij de vervloeking, waarvan het einde tot verbranding is. 9²⁴ Maar, geliefden! wij verzekeren ons van u betere dingen, en²⁵ met de zaligheid gevoegd, hoewel wij²⁶ zo spreken. 10^c Want God is niet²⁷ onrechtvaardig dat Hij²⁸ uw werk zou²⁹ vergeten, en de arbeid van de liefde, die u³⁰ aan Zijn Naam bewezen hebt, als die de heiligen gediend hebt en nog dient. 11Maar wij begeren, dat ieder van u dezelfde ijver bewijze,³¹ tot de volle verzekerdheid van de³² hoop, tot het einde toe; 12Opdat u niet traag wordt, maar navolgers bent van degenen, die door geloof en³³ geduld³⁴ de beloftenissen beërven. 13Want³⁵ als God aan Abraham³⁶ de belofte deed, omdat Hij bij niemand, die meerder was, had te zweren, zo zwoer Hij bij Zichzelf, 14Zeggende:^37d Werkelijk,³⁸ zegenende zal Ik u zegenen, en vermenigvuldigende zal Ik u vermenigvuldigen. 15En zo,³⁹ geduldig verwacht hebbende, heeft hij⁴⁰ de belofte verkregen. 16Want de mensen zweren wel⁴¹ bij de meerdere dan zij zijn, en^e de⁴² eed⁴³ tot bevestiging is dezelfde een einde van alle tegenspreken; 17Waarin God, willende de erfgenamen van de beloftenis overvloediger bewijzen de onveranderlijkheid van Zijn raad, met een eed⁴⁴ daartussen is gekomen; 18Opdat wij,⁴⁵ door twee onveranderlijke dingen, in welke het onmogelijk is dat God liege, een sterke troost zouden hebben, wij namelijk, die de toevlucht genomen hebben, om⁴⁶ de voorgestelde hoop vast te houden; 19⁴⁷ Die wij hebben⁴⁸ als een anker van de ziel, dat zeker en vast is, en ingaat⁴⁹ in het binnenste van het voorhangsel; 20Daar⁵⁰ de Voorloper voor ons is ingegaan, namelijk Jezus, naar de ordening⁵¹ van^f Melchizedek, een Hogepriester geworden zijnde in de eeuwigheid.