Handelingen 4

1En terwijl zij tot het volk spraken, kwamen daarover tot hen de priesters, en¹ de hoofdman van de tempel, en² de Sadduceën; 2Zeer ontevreden zijnde, omdat zij het volk leerden, en verkondigden³ in Jezus de opstanding uit de doden. 3En zij sloegen de handen aan hen, en zetten⁴ ze in bewaring tot de andere dag; want het was nu avond. 4En velen van degenen, die⁵ het woord gehoord hadden,⁶ geloofden; en het getal van de mannen werd ongeveer⁷ vijf duizend. 5Op de andere dag verzamelden hun ⁸oversten en ouderlingen en Schriftgeleerden⁹ te Jeruzalem; 6En¹⁰ Annas, de hogepriester, en Kajafas, en¹¹ Johannes, en¹² Alexander, en zovelen er van¹³ het hogepriesterlijk geslacht waren. 7En als zij¹⁴ hen in het midden gesteld hadden, vroegen zij:^a Door wat kracht, of door wat¹⁵ naam hebt u dit gedaan? 8Toen zei Petrus, vervuld zijnde met de Heilige Geest, tot hen: U oversten van het volk, en u ouderlingen van Israël! 9¹⁸ Aangezien wij¹⁹ vandaag voor het gerecht worden ondervraagd over de weldaad aan een ziek mens bewezen, waardoor hij²⁰ gezond geworden is; 10Zo zij u allen duidelijk, en heel het volk Israël, dat²¹ door de Naam van Jezus Christus, de Nazarener, Die u gekruist hebt, Die God van de doden heeft opgewekt,²² door Hem, zeg ik, staat deze hier voor u gezond. 11²³ Deze is de Steen, Die van u,^24b de bouwers,²⁵ veracht is, Die tot²⁶ een hoeksteen geworden is. 12^c En de zaligheid is²⁷ in geen Anderen; want er is ook²⁸ onder de hemel geen andere²⁹ Naam, Die³⁰ onder de mensen³¹ gegeven is,³² door Welke wij moeten zalig worden. 13Zij nu, ziende de vrijmoedigheid van Petrus en Johannes, en vernemende, dat zij³³ ongeleerde en³⁴ eenvoudige mensen waren, verwonderden zich, en kenden hen, dat zij met Jezus geweest waren. 14En ziende de mens bij hen³⁵ staan, die genezen was, hadden zij niets daartegen te zeggen. 15En hun geboden hebbende³⁶ uit te gaan buiten de raad, overlegden zij met elkaar, 16Zeggende:^d Wat zullen wij deze mensen doen? Want dat³⁷ er een bekend teken door hen is gedaan, is duidelijk aan allen, die te Jeruzalem wonen, en wij kunnen het niet ontkennen. 17Maar opdat het niet meer en meer onder het volk verspreid wordt, laat ons hen³⁸ scherp dreigen, dat zij niet meer tot enig mens³⁹ in deze Naam spreken. 18En als zij hen geroepen hadden,⁴⁰ zeiden zij hun aan, dat zij⁴¹ geheel niet zouden spreken, noch leren, in de Naam van Jezus. 19Maar Petrus en Johannes, antwoordende, zeiden tot hen:^e Oordeelt u, of het recht is⁴² voor God, u meer te horen dan God. 20Want wij⁴³ kunnen niet laten te spreken, wat wij gezien en gehoord hebben. 21Maar zij dreigden hen nog meer, en lieten ze gaan, niets vindende,⁴⁴ hoe zij hen straffen zouden,^45f vanwege het volk; want zij verheerlijkten allen God over wat^g er was gebeurd. 22Want de mens was⁴⁶ meer dan veertig jaren oud, aan wie dit teken van genezing was gebeurd. 23En zij, losgelaten zijnde,^h kwamen⁴⁷ tot de hun, en verkondigden al wat de overpriesters en de ouderlingen tot hen gezegd hadden. 24En als deze dat hoorden, hieven zij eensgezind hun stem op tot God, en zeiden:⁴⁸ Heere! U bent de God, Die gemaakt hebt de hemel, en de aarde, en de zee, en alle dingen, die daarin zijn. 25Die door de mond van⁴⁹ David Uw knecht, gezegd hebt:ⁱ Waarom⁵⁰ woeden de heidenen, en hebben de volken ijdele dingen bedacht? 26De koningen van de aarde zijn samen opgestaan, en de oversten zijn bijeenvergaderd tegen de Heere, en tegen Zijn Gezalfde. 27^k Want⁵¹ in waarheid zijn verzameld tegen Uw heilig⁵² Kind Jezus, Die U⁵³ gezalfd hebt, zowel Herodes als Pontius Pilatus, met de heidenen en⁵⁴ de volken Israëls; 28⁵⁵ Om te doen al wat Uw⁵⁶ hand en Uw raad⁵⁷ te voren bepaald had, dat gebeuren zou. 29En nu dan, Heere,⁵⁸ zie op hun dreigingen, en geef Uw⁵⁹ dienaren met alle vrijmoedigheid Uw woord te spreken; 30^l Daarin, dat U⁶⁰ Uw hand uitstrekt tot⁶¹ genezing, en dat tekenen en wonderen gebeuren door de Naam van Uw heilig⁶² Kind Jezus. 31En als⁶³ zij gebeden hadden, werd de plaats, waarin zij verzameld waren,^64m bewogen. En zij werden allen⁶⁵ vervuld met de Heilige Geest, en spraken het Woord van God met vrijmoedigheid. 32En de menigte van degenen, die geloofden, was⁶⁶ⁿ één van hart en één van ziel; en niemand zei, dat iets van wat hij had,⁶⁷ van zichzelf was, maar alle dingen waren hun gemeenschappelijk. 33En de apostelen gaven met grote⁶⁸ kracht getuigenis van de opstanding van de Heere Jezus; en er was grote⁶⁹ genade over hen allen. 34Want er was ook niemand onder hen, die gebrek had; want zovelen als er bezitters waren van landen of huizen, die verkochten zij, en brachten de prijs van de verkochte goederen, en legden⁷⁰ die aan de voeten van de apostelen. 35^o En aan ieder werd uitgedeeld, naar dat elk nodig had. 36En⁷¹ Joses, van de apostelen toegenaamd Barnabas (dat is, overgezet zijnde, een zoon⁷² van de⁷³ troost), een Leviet, van geboorte uit⁷⁴ Cyprus, 37Aangezien hij een akker had, verkocht hij die, en bracht⁷⁵ het geld, en legde het aan de voeten van de apostelen.