Handelingen 21

1Toen wij van hen gescheiden¹ en afgevaren² waren, voeren wij rechtuit en kwamen te³ Kos, en de dag daaraan te⁴ Rhodus, en van daar te⁵ Patara. 2En een schip gevonden hebbende, dat naar⁶ Fenicië⁷ overvoer, gingen wij er in en voeren af. 3En als wij Cyprus⁸ in het gezicht gekregen, en dat aan de linkerhand gelaten hadden, voeren wij naar Syrië, en kwamen aan te⁹ Tyrus; want¹⁰ het schip zou daar de last ontladen. 4En¹¹ de discipelen gevonden hebbende, bleven wij daar zeven dagen; die tot Paulus zeiden¹² door de Geest,^a dat hij¹³ niet zou opgaan naar Jeruzalem. 5Toen wij deze dagen doorgebracht¹⁴ hadden, gingen wij uit, en reisden voort; en zij geleidden ons allen¹⁵ met vrouwen en kinderen tot buiten de stad; en aan de oever¹⁶ neerknielend, hebben wij gebeden. 6En als wij¹⁷ elkaar gegroet hadden, gingen wij in het schip; maar zijlieden keerden opnieuw,¹⁸ elk naar het zijne. 7Wij nu, de scheepvaart volbracht hebbende van Tyrus, kwamen aan te¹⁹ Ptolemais, en de broeders gegroet hebbende, bleven een dag bij hen. 8En op de andere dag,²⁰ Paulus en wij, die met hem waren, gingen van daar en kwamen te²¹ Cesarea; en gegaan zijnde in het huis^b van²² Filippus, de evangelist (die een was van de²³ zeven),²⁴ bleven wij bij hem. 9Deze nu had vier dochters, nog^c maagden, die²⁵ profeteerden. 10En als wij daar vele dagen gebleven waren, kwam er een profeet uit Judea, met de naam ^dAgabus; 11En hij kwam tot ons, en nam de gordel van Paulus, en zichzelf handen en voeten gebonden hebbende, zei: Dit zegt de Heilige Geest: De man van wie deze gordel is, zullen de Joden zo te Jeruzalem binden, en overleveren in de handen van de heidenen. 12Als wij nu dit hoorden, baden zowel wij als die van die plaats waren,²⁸ dat hij niet zou opgaan naar Jeruzalem. 13Maar Paulus antwoordde: Wat doet u, dat u weent, en mijn hart week maakt? Want ik ben bereid niet alleen gebonden te worden, maar ook te sterven te Jeruzalem voor de Naam van de Heere Jezus. 14En als hij zich niet liet afraden, hielden wij ons tevreden, zeggende: De wil van de Heere geschiede. 15En na die dagen³¹ maakten wij ons gereed, en gingen op naar Jeruzalem. 16En met ons gingen ook sommigen van de discipelen van Cesarea, leidende met zich een zekere Mnason, van Cyprus, een oude discipel, bij die wij zouden te huis liggen. 17En als wij te Jeruzalem gekomen waren, ontvingen ons de broeders³² blijdelijk. 18En de volgenden dag ging Paulus met ons in tot³³ Jakobus; en al³⁴ de ouderlingen waren daar gekomen. 19En als hij hen gegroet had, vertelde hij³⁵ van stuk tot stuk, wat God onder de heidenen door zijn dienst gedaan had. 20En zij, dat gehoord hebbende,³⁶ loofden de Heere, en zeiden tot hem: U ziet, broeder, hoevele³⁷ duizenden van Joden er zijn, die geloven; en zij zijn allen³⁸ ijveraars van de wet. 21En zij zijn aangaande u bericht, dat u al de Joden, die onder de heidenen zijn, leert van Mozes afvallen, zeggende: dat zij de kinderen niet zouden besnijden, noch naar de wijze van de wet wandelen. 22Wat is er dan te doen? Het is volstrekt nodig, dat⁴³ de menigte⁴⁴ samenkome; want zij zullen horen, dat u gekomen bent. 23Doe dan wat wij u zeggen:⁴⁵ Wij hebben vier mannen, die⁴⁶ een gelofte⁴⁷ gedaan hebben. 24Neem deze tot u, en⁴⁸ heilig u met hen, en doe⁴⁹ de onkosten naast hen, opdat zij het hoofd bescheren mogen; en alle mogen weten, dat er niets is aan wat, waarvan zij, aangaande u, bericht zijn; maar dat u zo wandelt, dat u ook zelf⁵⁰ de wet⁵¹ onderhoudt. 25Maar van de heidenen,⁵² die geloven,^h hebben wij⁵³ geschreven en⁵⁴ goed gevonden, dat zij⁵⁵ niets dergelijks zouden onderhouden,ⁱ dan dat zij zich wachten van wat aan de afgoden geofferd is, en^k van bloed, en van het verstikte, en van hoererij. 26^l Toen nam Paulus de mannen met zich, en de dag daaraan met hen geheiligd zijnde, ging hij in de tempel, en⁵⁶ verkondigde,⁵⁷ dat de dagen van de heiliging vervuld waren, blijvende daar, totdat voor een ieder van hen⁵⁸ de offergave opgeofferd was. 27⁵⁹ Als nu⁶⁰ de zeven dagen zouden voltooid worden, zagen hem de Joden⁶¹ van Azië in de tempel, en⁶² verontrustten⁶³ al het volk, en sloegen de handen aan hem, 28Roepende: U Israëlietische mannen, komt te hulp! Deze is de mens, die⁶⁴ tegen het volk, en de wet, en⁶⁵ deze plaats iedereen overal leert; en bovendien heeft hij ook⁶⁶ Grieken in de⁶⁷ tempel gebracht, en heeft deze heilige plaats⁶⁸ ontheiligd. 29Want zij hadden te voren^69m Trofimus, de Efezier, met hem in de stad gezien, die zij⁷⁰ meenden, dat Paulus in de tempel gebracht had. 30En⁷¹ heel de stad kwam in roer⁷² en het volk liep samen; en zij grepen Paulus, en trokken hem⁷³ buiten de tempel; en meteen werden de deuren gesloten. 31En als zij hem zochten te doden, kwam⁷⁴ het gerucht tot⁷⁵ de overste van de bende, dat geheel Jeruzalem⁷⁶ in verwarring was. 32Die meteen soldaten en hoofdmannen over honderd tot zich nam, en liep af⁷⁷ naar hen toe. Zij nu, de oversten en de soldaten ziende, hielden op van Paulus te slaan. 33ⁿ Toen naderde de overste en greep hem, en beval, dat men hem met⁷⁸ twee ketenen zou binden; en vroeg, wie hij was, en wat hij gedaan had. 34En onder de menigte riep de ene dit, de andere wat anders. Maar als hij de⁷⁹ zekerheid niet kon weten vanwege de opschudding, beval hij, dat men hem in de⁸⁰ kazerne zou brengen. 35En als hij aan⁸¹ de trappen gekomen was, gebeurde het, dat hij van de soldaten gedragen werd vanwege het geweld van de menigte. 36Want de menigte van het volk volgde, al roepende: Weg met hem! 37En als Paulus nu in de kazerne zou geleid worden, zei hij tot de overste: Is het mij geoorloofd tot u wat te spreken? En hij zei: Kent u Grieks? 38Bent u dan niet⁸⁵ de Egyptenaar, die voor deze dagen oproer verwekte, en⁸⁶ de vier duizend⁸⁷ moordenaars naar de woestijn uitleidde? 39Maar Paulus zei: Ik ben een Joods man van Tarsen, een burger van geen onbekende stad in Cilicië, en ik bid u, laat mij toe tot het volk te spreken. 40En als hij het toegelaten had, Paulus, staande op de trappen,⁹⁰ wenkte met de hand tot het volk; en als er grote stilte geworden was, sprak hij hen aan in de Hebreeuwse taal, zeggende: