Handelingen 14

1En het gebeurde te Ikonium, dat¹ zij² samen gingen in de synagoge van de Joden, en zo spraken, dat een grote menigte, beiden van Joden en³ Grieken, geloofde. 2Maar de Joden, die⁴ ongehoorzaam waren, verwekten en⁵ verbitterden de zielen van de heidenen tegen de broeders. 3Zij verbleven dan⁶ daar een langen tijd,⁷ vrijmoedig sprekende in de^a Heere, Die getuigenis gaf⁸ aan het Woord van Zijn genade, en gaf, dat tekenen en wonderen werden gedaan⁹ door hun handen. 4En de menigte van de stad werd verdeeld, en sommigen waren met de Joden, en sommigen met¹⁰ de apostelen. 5En toen er een oploop ontstond, zowel van heidenen als van Joden, met hun oversten, om hun smaad aan te doen, en hen te stenigen, 6Zijn zij,¹¹ alles overlegd hebbende,^b gevlucht¹² naar de steden van¹³ Lykaonië, namelijk Lystre en Derbe, en het omliggende land; 7En verkondigden daar het Evangelie. 8En in Lystre zat een man onmachtig^c aan zijn voeten, kreupel zijnde van zijn moeders lijf, die nooit had gewandeld. 9Deze hoorde Paulus spreken; die de ogen op hem houdende, en¹⁴ ziende, dat hij¹⁵ geloof had om¹⁶ gezond te worden, 10Zei met luide stem: Sta recht op uw voeten!^d En hij sprong op en wandelde. 11En de menigten, ziende, wat Paulus gedaan had, verhieven hun stemmen, en zeiden in het Lycaonisch:^e De goden zijn¹⁷ de mensen gelijk geworden, en tot ons neergekomen. 12En zij noemden Barnabas¹⁸ Jupiter, en Paulus Mercurius, omdat hij het woord voerde. 13En de priester van Jupiter,¹⁹ die voor hun stad was, als hij ossen en²⁰ kransen aan de²¹ voorpoorten gebracht had, wilde hij offeren met de menigten. 14Maar de apostelen, Barnabas en Paulus, dat²² horende, scheurden hun kleren, en sprongen onder²³ de menigte, roepende, 15En zeggende: Mannen, waarom doet u deze dingen? Wij zijn ook mensen van gelijke bewegingen als u, en verkondigen u, dat u u zou van deze ijdele dingen bekeren tot de levende God, Die gemaakt heeft de hemel, en de aarde, en de zee, en al wat daarin is; 16^h Die in de vroegere tijden al de heidenen heeft laten wandelen²⁵ in hun wegen; 17ⁱ Hoewel Hij toch Zichzelf²⁶ niet onbetuigd gelaten heeft, goed doende van de hemel, ons regen en vruchtbare tijden gevende, vervullende onze harten met voedsel en vrolijkheid. 18En dit zeggende,²⁷ wederhielden zij nauwelijks de menigten, dat zij hun niet offerden. 19Maar daarover kwamen Joden van²⁸ Antiochië en Ikonium, en overreedden de menigten, en^k stenigden Paulus, en sleepten hem buiten de stad, menende, dat hij dood was. 20Maar als hem de discipelen²⁹ omringd hadden, stond hij op, en kwam in de stad; en op de andere dag ging hij met Barnabas uit naar Derbe. 21En als zij in die stad het Evangelie verkondigd en³⁰ vele discipelen gemaakt hadden, keerden zij weer naar Lystre, en Ikonium, en Antiochië; 22Versterkende³¹ de zielen van de discipelen,^l en vermanende, dat zij zouden blijven in het geloof,^m en dat wij door vele verdrukkingen moeten ingaan in het Koninkrijk van God. 23En als zij in elke Gemeente,³² met opsteken van de handen, ouderlingen gekozen hadden, gebeden hebbende met vasten, vertrouwden zij hen toe aan de Heere, in Wie zij geloofd hadden. 24En³³ Pisidië doorgereisd hebbende, kwamen zij in³⁴ Pamfylië. 25En als zij te³⁵ Perge het Woord gesproken hadden, kwamen zij af naar³⁶ Attalië. 26En van daar scheepten zij afⁿ naar³⁷ Antiochië, vanwaar zij³⁸ van de genade van God bevolen waren geweest tot het werk, dat zij volbracht hadden. 27En daar gekomen zijnde, en de Gemeente verzameld hebbende, vertelden zij, wat grote dingen God³⁹ met hen gedaan had, en dat Hij de heidenen⁴⁰ de deur van het geloof geopend had. 28En zij verbleven daar geen kleine tijd met de discipelen.