Genesis 1

DIT eerste Boek Mozes wordt genaamd met een woord uit de Griekse taal genomen, GENESIS, betekenend Geboorte, of, oorsprong, geslacht. Want hierin hebben wij de beginselen (die zijn als geboorten, Gen. 2:4.) aller zichtbare, en onzichtbare dingen, van God in het begin door zijn Woord uit niet geschapen; en onder deze, van de Mensen, begaafd met Gods beeld, gesteld in het Paradijs, om gehoorzaam blijvend eeuwig te leven, waarvan de boom van de levens hem een zichtbaar teken was. Hier is de reden van de onderhouding van de Sabbaths, en ook de instelling van de huwelijk. Men vind hier het beginsel van de zonde, van de dood, en allerlei elenden, door de ongehoorzaamheid Adams en Eva in het eten van de verboden vrucht, als een geweldigen vloed over het gehele menselijke geslacht uitgestort: maar is hier ook de eerste belofte van de genade van de verlossing van de Mensen door het zaad van de vrouwe, dat God uit loutere barmhartigheid geven zou, om de kop van de Serpents (het welke de mens tot ongehoorzaamheid aangeraden had) te vermorzelen, de zonde, en de dood weg te nemen, en de verloren gaven van de gerechtigheid en van de levens weer te brengen. Wij vin den hier het eerste begin van de rechter leer, religie, en godsdienst, die met die eerste belofte voortgekomen is, en volgens van de warer Kerk, niet alleen door de dienst van Adam, van Abel, (die Kaïn vermoordde) van Seth, Enoch, Noach, en andere ijverig vergaderd, maar ook van God tot op Noach toe genadig bewaard. Daar toe zijn in dit boek de beginselen van de afvallige Kaïnieten, die met verwerping van de waarheid, vervalsing van de godsdienst, en verachting van de godsvrucht, zich van dat heilig volk afgezonderd, en ten slotte door haar grove zonden en schanden, de straf van de Zondvloed, maar met behouding van Noach en de zijn, over hen gehaald hebben. Vervolgens heeft men hier ook het begin van de herstel van de wereld na de voorgemelde straf, de afkomst van de volkeren, de eerste belofte van de roeping van de heidenen, de begin van de eerster monarchie, de verdeling van de talen, en de eerste geslachtsregisters dienende tot berekening van de tijden, en onderscheiding van de volkeren. Ondertussen is het voornaamste oogmerk Mozes aan te wijsen de wederoprichting van de Kerk, die uit het klein hoopje van Noachs huisgezin voortgecomen zijnde, na dat zij een tijt lang in het geslacht Sems was bewaard geweest, ten slotte ook tot afgoderij vervallen is. En hoewel MelchiZedek en de zijn noch een overblijfsel van de Kerk waren, het heeft nochtans Gode belieft een zeker geslacht uit de nakomelingen Sems te verkiesen; het welke hij van alle natiën afgezonderd hebbende tot zijn eigendom heiligen wilde. Tot deze ein de heeft hij uit loutere genade Abraham met zijn nakomelingen aangenomen, en hem uit Ur in Chaldeen, alwaar hij een afgodendienaar was, geroepen in het Land Kanaän, hem belovende, boven andere zo lichamelijke als geestelijke zegeningen, dat de Messias uit zijn zade geboren zou worden: en een verbond met hem makende, het welke hij door het teken van de Besnijdenis bevestigd: Isaac wordt hem geboren, in den welke hem het zaad genoemd zou worden, en niet in Ismaël, die hij tevoren uit Hagar gewonnen had, noch in de kin deren die hij na de dood van Sara gewan uit Ketura. Niet te min wordt hem bevolen zijn zoon te offeren: en hoewel God zulks niet en laat volbrengen, bewijst hij nochtans zijn gehoorzaamheid; die beloond wordt met de vernieuwing van de vorige beloften. Van Isaac komt de erfenis van de belofte op Jakob; die het recht van de eerstgeboorte van Gode toebedeeld, van Esau verkocht, en van Isaac in zijn zegen toegezegd en bevestigd wordt. Van Jakob komt ze op zijn nakomelingen; Zoals het blijkt uit zijn Profetise zegening. Dit uitvercoren geslacht heeft God doorgaans behouden bij de ware leer, en oprechte godsdienst, geregeerd door zijn woord en Geest, beschermd tegen zijn vijanden, geoefend met velerlei kruis, maar daarinne getroost door aanspraken, en geholpen door verlossingen. Ondertussen hebben haar de menselijke zwakheden, zelfs in de voornaamste, bij wijlen geopenbaard, de welke God hen om van de Messias wille, die zij door een oprecht geloof met ware bekering omhelsden, genadig heeft vergeven. Deze dingen zijn zeer levendig aan te aanschouwen, zo wel in het gene Abraham, en Isaac in Kanaän, in Egypte, en Gerar, als Jakob, en Jozef, in Kanaän, Mesopotamien, en Egypte wedervaren is. Ten slotte sterven zij, nalatende zeer overtreffelijke getuigenisn van haar geloof op de beloften Gods, niet alleen op de tijdelijke, betreffende de levende nakomelingen, maar ook op de eeuwige, betreffende haar stervende personen: wier laatste (van wiens dood in dit boek vermeldt wordt) geweest is Jozef, met wiens levens ein de dit boek ook eindigt, begrijpende de Historie van meer dan 2300 jaren.