Ezechiël 9

1Daarna riep Hij voor mijn oren met luide stem, zeggende: Doet de opzieners van de stad naderen, en elk met zijn verdervend wapen in zijn hand. 2En ziet,⁷ zes mannen kwamen van de⁸ weg van de Hoge poort, die gekeerd is⁹ naar het noorden, en¹⁰ elk met¹¹ zijn verpletterend wapen in zijn hand; en¹² een man in het midden van hen was¹³ met linnen bekleed, en een schrijvers-inktkoker¹⁴ was¹⁵ aan zijn middel; en zij kwamen in, en stonden bij¹⁶ het koperen altaar. 3En¹⁷ de heerlijkheid van de God van Israël hief zich op van¹⁸ de cherub, waarop¹⁹ Hij was, tot de²⁰ dorpel van het huis; en Hij riep tot de man, die met linnen bekleed was, die de schrijvers-inktkoker aan zijn middel had. 4En JAHWEH zei tot hem: Ga door, door het midden van de stad, door het midden van Jeruzalem, en teken een teken op de voorhoofden van de mensen, die zuchten en uitroepen over al die gruwelen, die in het midden daarvan gedaan worden. 5Maar tot die anderen zei Hij voor mijn oren: Gaat door, door de stad achter hem, en slaat, uw oog verschone niet, en spaart niet! 6²⁸ Doodt oude, jongemannen en maagden, en kinderen en vrouwen, tot verdervens toe; maar nadert aan niemand,²⁹ op die het teken is, en³⁰ begint³¹ van Mijn heiligdom. En zij begonnen van³² de oude mannen, die voor het³³ huis waren. 7En Hij zei tot hen: Verontreinigt het huis, en vervult de voorhoven met verslagenen; gaat heen uit. En zij gingen heen uit, en zij sloegen in de stad. 8Het gebeurde nu, als zij hen geslagen hadden, en ik overgebleven was, dat ik op mijn aangezicht viel, en riep, en zei: Ach, Adonai JAHWEH, zult U al het overblijfsel van Israël verderven, met Uw woede uit te gieten over Jeruzalem? 9Toen zei Hij tot mij: De ongerechtigheid van het huis van Israël en van Juda is geheel zeer groot, en het land is met bloed vervuld, en de stad is vol van afwijking; want zij zeggen: JAHWEH heeft het land verlaten, en JAHWEH ziet niet. 10Daarom ook, wat Mij betreft,^45a Mijn oog zal niet sparen, en Ik zal niet sparen; Ik zal⁴⁶ hun weg op hun hoofd geven. 11En ziet, de man, die met linnen bekleed was, aan wie de middel de inktkoker was, bracht bescheid weer, zeggende: Ik heb gedaan, zoals U mij geboden had.