Psalmen 39

1Een psalm van David, voor de¹ opperzangmeester, voor² Jeduthun. 2Ik zei: Ik zal mijn wegen bewaren, dat ik niet zondige met mijn tong; ik zal mijn mond met een breidel bewaren, terwijl de goddeloze nog tegenover mij is. 3Ik was verstomd door stilzwijgen, ik zweeg van het⁵ goede; maar mijn smart werd⁶ verzwaard. 4Mijn hart werd heet in mijn binnenste, een vuur ontbrandde in mijn⁷ overdenking; toen sprak ik met mijn tong: 5JAHWEH!⁸ maak mij bekend mijn einde, en wat de⁹ maat van mijn dagen is; dat ik wete, hoe¹⁰ vergankelijk ik ben. 6Zie, U hebt mijn dagen¹¹ een handbreed gesteld, en mijn leeftijd is als niets voor U; immers^a is een ieder mens,¹² hoe vast hij staat,¹³ enkel zinloosheid.¹⁴ Sela. 7Immers wandelt de¹⁵ mens als in een¹⁶ beeld, immers woelen zij¹⁷ zinloos; men brengt bijeen, en men weet niet, wie het naar zich nemen zal. 8En nu, wat verwacht ik, o JAHWEH! Mijn hoop, die is op U. 9Verlos mij van al mijn overtredingen; en stel mij niet tot een smaad van¹⁸ de dwazen. 10Ik ben verstomd, ik zal mijn mond niet opendoen, want¹⁹ U hebt het gedaan. 11Neem Uw plaag van op mij weg, ik ben bezweken van de²⁰ bestrijding van Uw hand. 12Straft U iemand met straffingen om de ongerechtigheid, zo doet U zijn²¹ aantrekkingskracht smelten als een mot; immers is een ieder mens zinloosheid. Sela. 13Hoor, JAHWEH! mijn gebed, en neem mijn geroep ter ore;²² zwijg niet tot mijn tranen; want^b ik ben een²³ vreemdeling bij U, een bijwoner, gelijk al mijn²⁴ vaders. 14²⁵ Wend U van mij af, dat ik mij verkwik, voordat ik heenga, en ik²⁶ niet meer zij.