Markus 4

1^a En Hij begon opnieuw te leren ongeveer¹ de zee; en er verzamelde een grote menigte bij Hem, zo dat Hij, in het schip gegaan zijnde, nederzat op de zee; en de hele menigte was op het land aan de zee. 2En Hij leerde hun veel dingen door² gelijkenissen, en Hij zei³ in Zijn onderwijzing tot hen: 3Hoort toe: ziet, een zaaier ging uit om te zaaien. 4En het gebeurde in het zaaien, dat het ene deel van het zaad viel bij de weg; en de vogels des hemels kwamen, en aten het op. 5En het andere viel op het steenachtige, waar het⁴ niet veel aarde had; en het ging meteen op, omdat het geen diepte van aarde had. 6Maar als de zon opgegaan was, zo is het verschroeid geworden, en omdat het⁵ geen wortel had, zo is het verdord. 7En het andere viel in de doornen, en de doornen groeiden op, en verstikten het, en het gaf geen vrucht. 8En⁶ het andere viel in de goede aarde, en gaf vrucht, die opging en groeide; en het ene droeg dertig-,⁷ en het andere zestig-, en⁸ het andere honderdvoud. 9En Hij zei tot hen: Wie oren heeft om te horen, die hore. 10^b En als Hij nu alleen was, vraagden Hem¹⁰ degenen, die ongeveer Hem waren, met de twaalven, naar de gelijkenis. 11En Hij zei tot hen: Het is u gegeven te verstaan de geheim van het Koninkrijk van God; maar van hen, die buiten zijn, gebeuren al deze dingen door gelijkenissen; 12^13e Opdat zij ziende zien, en niet bemerken, en horende horen, en niet verstaan; opdat zij zich niet te eniger tijd, bekeren en hun de zonden vergeven worden. 13En Hij zei tot hen: Weet u deze gelijkenis niet, en hoe zult u al de gelijkenissen verstaan? 14^f De zaaier¹⁴ is, die het Woord zaait. 15En deze¹⁵ zijn, die bij de weg bezaaid¹⁶ worden, waarin het Woord gezaaid wordt; en als zij het gehoord hebben, zo komt de satan meteen, en neemt het Woord weg, dat in hun harten gezaaid was. 16En deze zijn evenzo, die op de steenachtige plaatsen bezaaid worden; die, als zij het Woord gehoord hebben, meteen het met vreugde ontvangen. 17En hebben geen wortel in zichzelf, maar zijn voor een tijd; daarna, als verdrukking of vervolging komt omwille van het Woord, zo worden zij¹⁷ meteen ten val komen. 18En deze zijn, die in de doornen bezaaid worden; namelijk degenen, die het Woord horen; 19^g En de zorgen van deze¹⁸ wereld, en de verleiding van de rijkdom en de begeerlijkheden ongeveer¹⁹ de andere dingen, inkomende, verstikken het Woord, en het wordt onvruchtbaar. 20En deze zijn, die in de goede aarde bezaaid zijn, die het Woord horen en aannemen, en dragen vruchten, het ene dertig-, en het andere zestig-, en het andere honderdvoud. 21En Hij zei tot hen: Komt ook de kaars, opdat zij onder de korenmaat of onder het bed gezet wordt? Is het niet, opdat zij op de kandelaar gezet wordt? 22ⁱ Want er is²² niets verborgen, dat niet geopenbaard zal worden; en er is niets geschied, om verborgen te zijn, maar opdat het in het openbaar zou komen. 23Zo iemand oren heeft om te horen, die²³ hore. 24En Hij zei tot hen: Ziet, wat u hoort. Met welke maat u meet, zal u gemeten worden, en u, die hoort, zal meer toegelegd worden. 25^l Want zo wie heeft, die zal gegeven worden; en wie niet heeft, van die zal genomen worden, ook dat hij heeft. 26En Hij zei: Zo is het Koninkrijk van God, gelijk of een mens het zaad in de aarde wierp; 27En²⁶ verder sliep, en opstond, nacht en dag; en het zaad uitsproot en²⁷ lang werd, dat hij zelf niet wist, hoe. 28Want de aarde brengt²⁸ vanzelf vruchten voort: eerst het kruid, daarna de aar, daarna het volle koren in de aar. 29En als de vrucht zich voordoet, meteen zendt hij de sikkel daarin, omdat de oogst²⁹ daar is. 30En Hij zei: Waarbij zullen wij het Koninkrijk van God vergelijken, of met wat gelijkenis zullen wij het vergelijken? 31³⁰ Namelijk bij een mosterdzaad, dat, wanneer het in de aarde gezaaid wordt,³¹ het minste is van al de zaden, die op de aarde zijn. 32En wanneer het gezaaid is, gaat het op, en wordt³² het meeste van al de moeskruiden, en maakt grote takken, zo dat de vogels des hemels onder zijn schaduw kunnen nestelen. 33ⁿ En door vele zulke gelijkenissen sprak Hij tot³³ hen het Woord,³⁴ naardat zij het horen konden. 34En zonder gelijkenis sprak Hij tot hen niet; maar Hij verklaarde alles Zijn discipelen in het bijzonder. 35^o En op dezelfde dag, als het nu avond geworden was, zei Hij tot hen: Laat ons overvaren³⁵ aan de andere zijde. 36En zij, de menigte gelaten hebbende, namen Hem mee, zoals Hij in het schip was; en er waren nog andere scheepjes met Hem. 37En er werd een grote storm van wind, en de baren sloegen over in het schip, zo dat het nu vol werd. 38En Hij was in het achterschip, slapende op een oorkussen; en zij wekten Hem op, en zeiden tot Hem:³⁶ Meester,³⁷ kan het U niet schelen, dat wij vergaan? 39En Hij opgewekt zijnde, bestrafte de wind, en zei tot de zee: Zwijg, wees stil! En de wind ging liggen, en er werd grote stilte. 40En Hij zei tot hen: Wat bent u zo vreesachtig? Hebt u geen geloof? 41En zij vreesden met grote vreze, en zeiden tot elkaar: Wie is toch Deze, dat ook de wind en de zee Hem gehoorzaam zijn?