Lukas 16

1En Hij zei ook tot Zijn discipelen: Er was een zeker rijk mens, die een rentmeester had; en deze werd bij hem aangeklaagd, als die zijn goederen doorbracht. 2En hij riep hem, en zei tot hem: Hoe hoor ik dit van u? Geef rekenschap van uw rentmeesterschap; want u zult niet meer kunnen rentmeester zijn. 3En de rentmeester zei bij zichzelf: Wat zal ik doen, omdat mijn heer dit rentmeesterschap van mij neemt? Graven kan ik niet; te bedelen schaam ik mij. 4Ik weet, wat ik doen zal, opdat, wanneer ik van het rentmeesterschap afgezet zal wezen,⁴ zij mij in hun huizen ontvangen. 5En hij riep tot zich ieder van de schuldenaars van zijn heer, en zei tot de eerste: Hoeveel bent u mijn heer schuldig? 6En hij zei: Honderd kruiken olie. En hij zei tot hem: Neem uw handschrift, en nederzittende, schrijf haastig vijftig. 7Daarna zei hij tot een anderen: En u, hoeveel bent u schuldig? En hij zei: Honderd mudden tarwe. En hij zei tot hem: Neem uw handschrift, en schrijf tachtig. 8En de⁷ heer⁸ prees de onrechtvaardige rentmeester, omdat hij gewiekst gehandeld had; want de⁹ kinderen van deze wereld zijn gewiekster, dan^a de kinderen van het licht, in hun geslacht. 9En Ik zeg u: Maakt^b uzelf¹⁰ vrienden uit de onrechtvaardige¹¹ mammon, opdat, wanneer¹² u ontbreken zal, zij u mogen¹³ ontvangen in de eeuwige tenten. 10Die getrouw is in het minste, die is ook in¹⁴ het grote getrouw; en die in¹⁵ het minste onrechtvaardig is, die is ook in het grote onrechtvaardig. 11Zo u dan in de¹⁶ onrechtvaardige mammon niet getrouw bent geweest, wie zal u¹⁷ het ware vertrouwen? 12En zo u in¹⁸ van een ander goed niet getrouw bent geweest, wie zal u¹⁹ het uwe geven? 13^c Geen huisknecht kan twee heren dienen; want of hij zal de één haten, en de anderen liefhebben, of hij zal de één²⁰ aanhangen, en de anderen verachten; u kunt God niet dienen en de mammon. 14En al deze dingen hoorden ook de Farizeën,^d die geldgierig waren, en zij beschimpten Hem. 15En Hij zei tot hen: U bent het, die uzelf rechtvaardigt voor de mensen; maar^e God kent uw harten;^f want²¹ dat hoog is onder de mensen, is een gruwel voor God. 16^g De wet en de profeten zijn tot op Johannes; van die tijd af wordt het²² Koninkrijk van God²³ verkondigd, en ieder doet²⁴ geweld op hetzelfde. 17^h En het is gemakkelijker, dat de hemel en de aarde voorbijgaan, dan dat één²⁵ tittel van de wet²⁶ wegvalt. 18ⁱ Een ieder die zijn vrouw²⁷ verlaat, en een andere trouwt, die doet overspel; en een ieder die de verlatene van de man trouwt, die doet ook overspel. 19En er was een zeker rijk mens, en was gekleed met²⁸ purper en²⁹ zeer fijn lijnwaad, levende allen dag vrolijk en prachtig. 20En er was een zeker bedelaar, met de naam Lazarus, die lag voor zijn³⁰ poort vol zweren; 21En begeerde verzadigd te worden van de kruimkens, die van de tafel van de rijken vielen; maar ook de honden kwamen en lekten zijn zweren. 22En het gebeurde, dat de bedelaar stierf, en van de engelen gedragen werd in³¹ de schoot van Abraham. 23En de rijke stierf ook, en werd³² begraven. En als hij in de hel zijn³³ ogen ophief, zijnde in de pijn, zag hij Abraham van verre, en Lazarus in zijn schoot. 24En hij riep en zei: Vader Abraham, ontferm u mijn, en zend Lazarus, dat hij het uiterste van zijn vinger in het water dope, en verkoele mijn tong; want ik lijde smarten in deze vlam. 25Maar Abraham zei: Kind, gedenk, dat u uw goed ontvangen hebt in uw leven, en Lazarus evenzo het kwade; en nu wordt hij vertroost, en u lijdt smarten. 26En boven dit alles, tussen ons en u is een grote³⁴ klove gevestigd, zodat degenen, die van hier tot u willen overgaan, niet zouden kunnen, noch ook die daar zijn, van daar tot ons overkomen. 27En hij zei: Ik bid u dan, vader, dat u hem zendt tot het huis van mijn vader; 28Want ik heb vijf broers; dat hij hun dit betuige, opdat ook zij niet komen in deze plaats van de pijniging. 29Abraham zei tot hem: Zij hebben Mozes en de profeten, dat zij die horen. 30En hij zei: Nee, vader Abraham, maar zo iemand van de doden tot hen heenging, zij zouden zich bekeren. 31Maar Abraham zei tot hem: Als zij Mozes en de profeten niet horen, zo zullen zij ook, al waren het, dat er iemand uit de doden opstond, zich niet laten gezeggen.