Job 4

1Toen antwoordde Elifaz, de Themaniet, en zei: 2Zo wij een woord¹ opnemen tegen u, zult u² verdrietig zijn? Toch³ wie zal zich van woorden kunnen onthouden? 3Zie, u hebt velen onderwezen, en u hebt⁴ slappe handen gesterkt; 4Uw woorden hebben⁵ de struikelende opgericht, en de⁶ krommende knieën hebt u vastgesteld; 5Maar nu komt het⁷ aan u, en u⁸ bent verdrietig; het raakt tot u, en u wordt beroerd. 6Was niet uw⁹ vrees voor God¹⁰ uw hoop, en de oprechtheid van uw wegen uw verwachting? 7Gedenk toch, wie is de onschuldige, die vergaan zij; en waar zijn de oprechten vernietigd? 8Maar zoals ik gezien heb:^11a die ondeugd ploegen, en moeite zaaien, maaien dezelfde. 9^b Van de¹² adem Gods vergaan zij, en van¹³ het geblaas van Zijn neus worden zij verdaan. 10¹⁴ De brulling van de leeuws, en de stem van de felle leeuws, en de tanden van de jonge leeuwen worden verbroken. 11¹⁵ De oude leeuw vergaat, omdat er geen roof is, en de jongen van een oude leeuw worden verstrooid. 12Verder is tot mij een¹⁶ woord¹⁷ in het geheim gebracht, en mijn oor heeft een¹⁸ weinigje daarvan gevat; 13Onder de¹⁹ gedachten²⁰ van de visioenen in de nacht, als diepe slaap valt op de mensen; 14²¹ Kwam mij schrik en beving over, en verschrikte de²² veelheid van mijn beenderen. 15Toen²³ ging voorbij mijn aangezicht een²⁴ geest; hij deed het haar²⁵ van mijn vlees te berge rijzen. 16²⁶ Hij stond, maar ik kende zijn gedaante niet; een beeld was voor mijn ogen;²⁷ er was stilte, en ik hoorde een stem, zeggende: 17Zou een²⁸ mens rechtvaardiger zijn dan God? Zou een man reiner zijn dan²⁹ zijn Maker? 18Zie,^c op Zijn³⁰ knechten zou Hij niet³¹ vertrouwen; hoewel Hij in Zijn engelen³² klaarheid gesteld heeft. 19Hoeveel te min³³ op degenen, die³⁴ lemen huizen bewonen, waarvan de grondslag in het stof is? Zij³⁵ worden verbrijzeld³⁶ voor de motten. 20³⁷ Van de morgen tot de avond worden zij vermorzeld;³⁸ zonder dat men er acht op slaat, vergaan zij in eeuwigheid. 21Verreist niet hun³⁹ uitnemendheid⁴⁰ met hen? Zij sterven, maar niet⁴¹ in wijsheid.