Job 17

1Mijn¹ geest is² verdorven,³ mijn dagen worden uitgeblust, de graven⁴ zijn voor mij. 2Zijn niet⁵ bespotters bij mij, en⁶ overnacht niet mijn oog in⁷ hun verbittering? 3⁸ Zet toch bij,⁹ stel mij een borg bij U; wie zal hij zijn? Dat¹⁰ in mijn hand geklapt worde. 4Want¹¹ hun hart hebt U van kloek verstand verborgen; daarom zult U hen niet¹² verhogen. 5¹³ Die met vleiing de vrienden wat aanzegt, ook¹⁴ van zijn kinderen ogen zullen versmachten. 6^a Maar¹⁵ Hij heeft mij¹⁶ tot een spreekwoord van de volken gesteld; zodat ik een¹⁷ trommelslag ben voor ieders aangezicht. 7Daarom is¹⁸ mijn oog¹⁹ door verdriet verdonkerd, en al mijn²⁰ ledematen zijn gelijk een schaduw. 8De oprechten²¹ zullen hierover verbaasd zijn, en de onschuldige zal zich tegen de²² huichelaar²³ opmaken; 9En de rechtvaardige²⁴ zal zijn weg vasthouden, en²⁵ die rein van handen is,²⁶ zal in sterkte toenemen. 10^b Maar toch²⁷ u allen, keert weer, en²⁸ komt nu; want ik vind onder u geen wijze. 11^c Mijn dagen zijn voorbijgegaan; uitgerukt zijn²⁹ mijn gedachten,³⁰ de bezittingen van mijn hart. 12De nacht verstellen³¹ zij in de dag;³² het licht³³ is nabij de³⁴ ondergang vanwege de duisternis. 13³⁵ Zo ik wacht,³⁶ het graf zal mijn huis wezen;³⁷ in de duisternis zal ik mijn bed spreiden. 14³⁸ Tot de groeve roep ik: U bent mijn vader! Tot het gewormte: Mijn moeder, en mijn zus! 15³⁹ Waar zou dan nu mijn⁴⁰ verwachting wezen? Ja, mijn verwachting, wie zal ze aanschouwen? 16⁴¹ Zij zullen ondervaren met de⁴² handbomen van het graf,⁴³ als er rust⁴⁴ samen^d in het stof wezen zal.