Handelingen 28

1En als zij ontkomen waren, toen verstonden zij, dat^a het eiland¹ Melite heette. 2En² de barbaren bewezen ons een buitengewone vriendelijkheid; want³ een groot vuur ontstoken hebbende, namen zij ons allen in, om de regen, die overkwam, en om de koude. 3En als Paulus één hoop⁴ takken bijeengeraapt en op het vuur gelegd had, kwam er⁵ een adder uit door de hitte, en vatte zijn hand. 4En als de barbaren het⁶ beest zagen aan zijn hand hangen, zeiden zij tot elkaar: Deze mens is zeker een moordenaar, die⁷ de wraak niet laat leven, daar hij uit de zee ontkomen is. 5Maar hij schudde het beest af in het vuur,^b en leed niets kwaads. 6En zij verwachtten, dat hij zou⁸ opzwellen, of plotseling dood zou neervallen. Maar als zij lang gewacht hadden, en zagen, dat⁹ geen ongemak hem overkwam, werden zij veranderd, en zeiden,^c dat hij¹⁰ een god was. 7En hier, in de buurt van die plaats, had¹¹ de voornaamste van het eiland, met de naam¹² Publius, zijn landhoeven, die ons ontving, en drie dagen vriendelijk herbergde. 8De vader van Publius lag, door koortsen^d en de rodeloop bevangen, te bed; tot die Paulus inging, en als hij gebeden had, legde hij de handen op hem, en maakte hem gezond. 9Toen dit dan was gebeurd, kwamen ook tot hem de anderen, die ziekten hadden in het eiland, en werden genezen. 10Die ons ook eerden met veel eer, en als wij vertrekken zouden, bestelden zij ons wat¹³ nodig was. 11En¹⁴ na drie maanden voeren wij af in een schip van Alexandrië, dat in het eiland overwinterd had, hebbende¹⁵ tot een teken,¹⁶ Kastor en Pollux. 12En als wij te¹⁷ Syrakuse aangekomen waren, bleven wij daar drie dagen; 13Vanwaar¹⁸ wij omvoeren, en kwamen aan te¹⁹ Regium; en zo, na een dag, de wind zuid werd, kwamen wij de tweede dag te²⁰ Puteoli; 14Waar wij²¹ broeders vonden, en werden gebeden, zeven dagen bij hen te blijven; en zo gingen wij naar²² Rome. 15En²³ vandaar kwamen²⁴ de broeders, van onze zaken gehoord hebbende, ons tegemoet tot²⁵ Appiusmarkt, en de²⁶ drie tabernen; die Paulus ziende, dankte hij God en²⁷ greep moed. 16En toen wij te Rome gekomen waren, gaf de hoofdman de gevangenen over aan de²⁸ overste van de^e leger; maar aan Paulus werd toegelaten²⁹ op zichzelf te wonen³⁰ met de soldaat, die hem bewaarde. 17Na drie dagen³¹ riep Paulus degenen³² samen die de voornaamsten van de Joden waren. En als zij samengekomen waren, zei hij tot hen: Broeders,^f ik, die niets gedaan heb tegen het volk of de vaderlijke gewoonten, ben gebonden uit Jeruzalem overgeleverd in de handen van de Romeinen; 18Die, mij onderzocht hebbende, wilden mij loslaten, omdat geen schuld van de dood in mij was. 19Maar als de Joden dat tegenspraken, werd ik genoodzaakt mij op de keizer te beroepen; maar niet, alsof ik³³ iets had, mijn volk te beschuldigen. 20Om deze oorzaak dan heb ik u bij mij geroepen, om u te zien en aan te spreken;^g want vanwege³⁴ de hoop Israëls ben ik met deze keten omvangen. 21Maar zij zeiden tot hem: Wij hebben noch brieven wat u betreft van Judea ontvangen; en niemand van de broeders die hier gekomen is, heeft over u iets ³⁵kwaads bericht of gezegd. 22Maar wij begeren wel van u te horen, wat u gevoelt; want wat³⁶ deze sekte betreft, ons is bekend, dat³⁷ zij overal tegengesproken wordt. 23En als zij hem een dag gesteld hadden, kwamen er velen in³⁸ zijn woonplaats; die hij³⁹ het Koninkrijk van God uitlegde, en⁴⁰ betuigde, en poogde hen te bewegen⁴¹ tot het geloof in^h Jezus, zowel uit de wet van Mozes als de profeten, van de morgen vroeg tot de avond toe. 24ⁱ En sommigen geloofden wel, wat gezegd werd, maar sommigen geloofden niet. 25En tegen elkaar oneens zijnde,⁴² scheidden zij; als Paulus⁴³ dit ene woord gezegd had, namelijk: Wel heeft⁴⁴ de Heilige Geest gesproken door Jesaja, de profeet, tot onze vaderen, 26Zeggende:^k Ga naar dit volk, en zeg: Met⁴⁵ het gehoor zult u horen, en in geen geval verstaan; en ziende zult u zien, en in geen geval bemerken. 27Want het hart van deze volks is⁴⁶ dik geworden, en met de oren hebben zij nauwelijks gehoord, en hun ogen hebben zij toegedaan; opdat zij niet te eniger tijd met de ogen zouden zien, en met de oren horen, en met het hart verstaan, en zij zich bekeren, en Ik hen geneze. 28Het zij u dan bekend, dat⁴⁷ de zaligheid Gods de⁴⁸ heidenen gezonden is, en zij zullen ook luisteren. 29En als hij dit gezegd had, gingen de Joden weg, veel⁴⁹ twisting hebbenden onder elkaar. 30En Paulus bleef twee volle jaren in zijn eigen gehuurde woning; en ontving allen, die tot hem kwamen; 31Predikende het Koninkrijk van God, en⁵⁰ lerende van de Heere Jezus Christus⁵¹ met alle vrijmoedigheid,⁵² onverhinderd.