Genesis 47

1Toen kwam Jozef en boodschapte Farao, en zei: Mijn vader en mijn broers, en hun schapen, en hun runderen, met alles wat zij hebben, zijn gekomen uit het land Kanaän; en zie, zij zijn in het land Gosen. 2En hij nam¹ een deel zijn broers, te weten vijf mannen, en hij stelde hen voor Farao's aangezicht. 3Toen zei Farao tot zijn broers: Wat is uw hantering? En zij zeiden tot Farao: Uw knechten zijn schaapherders, zo wij als onze vaders. 4Verder zeiden zij tot Farao: Wij zijn gekomen,⁴ om als vreemdelingen in dit land te wonen; want er is geen weide voor de schapen, die uw knechten hebben, omdat de honger zwaar is in het land Kanaän; en nu, laat toch uw knechten in het land Gosen wonen! 5Toen sprak Farao tot Jozef, zeggende: Uw vader en uw broers zijn tot u gekomen; 6Egypteland is⁵ voor uw aangezicht; doe uw vader en uw broers in het beste van het land wonen; laat hen in het land Gosen wonen, en zo u weet, dat er onder hen⁶ kloeke mannen zijn, zo zet hen tot veemeesters over wat ik heb. 7En Jozef bracht zijn vader Jakob mee, en stelde hem voor Farao's aangezicht; en Jakob⁷ zegende Farao. 8En Farao zei tot Jakob: Hoe vele zijn de dagen van de jaren van uw leven! 9En Jakob zei tot Farao: De dagen van de jaren van mijn vreemdelingschappen zijn honderd en dertig jaren; weinig en kwaad zijn de dagen van de jaren van mijn leven geweest, en hebben niet bereikt de dagen van de jaren van het leven van mijn vaderen, in de dagen van hun vreemdelingschappen. 10En Jakob zegende Farao, en ging uit van Farao's aangezicht. 11En Jozef bestelde voor Jakob en zijn broers woningen, en hij gaf hun een bezitting in Egypteland, in het beste van het land,¹² in het land Rameses, zoals Farao geboden had. 12En¹³ Jozef onderhield zijn vader, en zijn broers, en het hele huis van zijn vader, met brood,¹⁴ tot de mond van de kinderen toe. 13En er was¹⁵ geen brood in het hele land; want de honger was zeer zwaar: zodat het land van Egypte en het land¹⁶ Kanaän raasden vanwege die honger. 14Toen verzamelde Jozef al het geld, dat in Egypteland en in het land Kanaän gevonden werd, voor het koren, dat zij kochten; en Jozef bracht dat geld in Farao's huis. 15Als nu het geld uit Egypteland en uit het land Kanaän verdaan was, kwamen al de Egyptenaars tot Jozef, zeggende: Geef ons brood; want waarom zouden wij in uw aanwezigheid sterven? want het geld ontbreekt; 16En Jozef zei: Geef uw vee, zo zal ik het u geven voor uw vee, als het geld ontbreekt. 17Toen brachten zij hun vee tot Jozef; en Jozef gaf hun brood voor paarden en voor¹⁸ het vee van de schapen, en voor het vee van de runderen, en voor ezels; en hij¹⁹ voedde hen met brood, dat jaar, voor al hun vee. 18Toen dat jaar voltooid was, zo kwamen zij tot hem in²⁰ het tweede jaar, en zeiden tot hem: Wij zullen het voor mijn heer niet verbergen, zo het geld verdaan is, en de bezitting van de beesten²¹ gekomen aan mijn heer, zo is er niets anders overgebleven²² voor het aangezichts van mijn heer, dan ons lichaam en ons land. 19Waarom zullen wij voor uw ogen sterven, zo wij²³ als ons land? Koop ons en ons land voor brood; zo zullen wij en ons land Farao²⁴ dienstbaar zijn; en geef²⁵ zaad, opdat wij leven en niet sterven, en het land niet woest wordt! 20Zo kocht Jozef het hele land van Egypte voor Farao; want de Egyptenaars verkochten een ieder zijn akker, omdat de honger sterk over hen geworden was;²⁶ zo werd het land Farao's eigen. 21En voor wat betreft het volk,²⁷ dat zette hij over in de steden,²⁸ van het ene uiterste van de palen van Egypte, tot het andere uiterste van die. 22Alleen het land²⁹ van de priesters kocht hij niet, want de priesters hadden een bescheiden deel van Farao, en zij aten hun bescheiden deel, dat hun Farao gegeven had; daarom verkochten zij hun land niet. 23Toen zei Jozef tot het volk: Ziet, ik heb heden u en uw land gekocht voor Farao; ziet, daar is zaad voor u, opdat u het land bezaait. 24Maar met de inkomsten zal het gebeuren, dat u aan Farao het vijfde deel zult geven, en de vier³¹ delen zullen voor u zijn, tot zaad van het veld, en tot uw voedsel en van degenen, die in uw huizen zijn, en om te eten voor uw kinderen. 25En zij zeiden: U hebt ons³² leven behouden; laat ons³³ genade vinden in de ogen van mijn heer, en wij zullen Farao's³⁴ knechten zijn. 26Jozef dan stelde ditzelve in tot³⁵ een wet,³⁶ tot deze dag, over het land van Egypte,³⁷ dat Farao het vijfde deel zou hebben; behalve dat alleen het land van de priesters van Farao niet werd. 27Zo woonde Israël in het land van Egypte, in het land Gosen; en zij stelden zich tot bezitters daarin, en zij werden vruchtbaar en vermeerderden zeer. 28En Jakob leefde in het land van Egypte zeventien jaar; zodat de dagen van Jakob, de jaren van zijn leven, geweest zijn honderd zeven en veertig jaren. 29Als nu de dagen van Israël naderden, dat hij sterven zou, zo riep hij zijn zoon Jozef, en zei tot hem: Als ik nu genade gevonden heb in uw ogen, zo leg toch uw hand onder mijn heup, en doe weldadigheid en trouw aan mij, en begraaf mij toch niet in Egypte; 30Maar dat ik bij mijn vaderen ligge; hierom zult u mij uit Egypte voeren, en mij in hun graf begraven. En hij zei: Ik zal doen naar uw woord! 31En hij zei: Zweer mij! en hij zwoer hem. En Israël boog zich ten hoofde van het bed.