Genesis 32

1Jakob trok ook verder; en de^1a engelen van God ontmoetten hem. 2En Jakob zei, met dat hij hen zag: Dit is een leger Gods! en hij noemde de naam hun plaats Mahanaim. 3En Jakob zond boden uit³ voor zijn aangezicht tot Ezau, zijn broer, naar het⁴ land Seïr, de landstreek⁵ van Edom. 4En hij gebood hun, zeggende: Zo zult u zeggen tot mijn heer, tot Ezau: Zo zegt Jakob, uw knecht: Ik heb als vreemdeling gewoond bij Laban, en heb er tot nu toe vertoefd; 5En ik heb ossen en ezelen, schapen en knechten en maagden; en ik heb gezonden om mijn heer⁷ aan te zeggen,⁸ opdat ik genade vinde in uw ogen. 6En de boden kwamen weer tot Jakob, zeggende: Wij zijn gekomen tot uw broer, tot Ezau; en ook trekt hij u tegemoet, en vierhonderd mannen met hem. 7¹⁰ Toen vreesde Jakob zeer, en hem was bange; en hij verdeelde het volk, dat met hem was, en de schapen, en de runderen, en de kameels, in twee legermachten; 8Want hij zei: Als Ezau op de ene leger komt, en slaat het, zo zal de overgebleven leger ontkomen. 9Verder zei Jakob: O, God van mijn vader Abrahams, en God van mijn vader Izaks, o JAHWEH! Die tot mij gezegd hebt: Keer weer tot uw land, en tot uw familie, en Ik zal wel bij u doen! 10¹⁴ Ik ben geringer dan al deze weldadigheden, en dan al deze¹⁵ trouw, die U aan Uw knecht gedaan hebt; want ik ben met mijn¹⁶ staf over deze¹⁷ Jordaan gegaan, en nu ben ik tot twee legermachten geworden! 11Ruk mij toch uit van mijn broer hand, uit Ezau's hand; want ik vreze hem, dat hij niet misschien kome, en mij sla, de moeder¹⁸ met de zonen! 12U hebt immers gezegd:^c Ik zal¹⁹ zeker bij u weldoen, en Ik zal uw zaad stellen als het zand van de zee, dat vanwege de menigte niet geteld kan worden! 13En hij overnachtte daar diezelfde nacht; en²⁰ hij nam van wat, dat hem in zijn hand kwam, een geschenk voor Ezau zijn broer; 14Tweehonderd geiten en twintig bokken, tweehonderd ooien en twintig rammen; 15Dertig zogende kemelinnen met haar²¹ veulens, veertig koeien en tien stieren, twintig ezelinnen en tien²² jonge ezels. 16En hij gaf die in de hand van zijn knechten, elke kudde bijzonder; en hij zei tot zijn knechten: Ga u door, voor mijn aangezicht, en stelt ruimte tussen kudde en tussen kudde. 17En hij gebood de eerste, zeggende: Wanneer Ezau, mijn broer, u ontmoeten zal, en u vragen, zeggende: Van wie bent u? en waarheen gaat u? en van wie zijn deze voor uw aangezicht? 18Zo zult u zeggen: Dat is een geschenk van uw knecht Jakob, gezonden tot mijn heer, tot Ezau, en zie,²⁸ hij zelf is ook achter ons! 19En hij gebood ook de tweede, ook de derde, ook alle, die de kudden nagingen, zeggende: Naar ditzelfde woord zult u spreken tot Ezau, als u hem vinden zult. 20En u zult ook zeggen: Zie, uw knecht Jakob is achter ons! Want hij zei: Ik zal zijn aangezicht verzoenen met dit geschenk, dat voor mijn aangezicht gaat, en daarna zal ik zijn aangezicht zien; misschien zal hij mijn aangezicht aannemen. 21Zo ging dat geschenk heen voor zijn aangezicht; maar hij zelf overnachtte diezelfde nacht in het leger. 22En hij stond op in diezelfde nacht, en hij nam zijn twee vrouwen, en zijn twee dienaressen, en zijn elf kinderen, en hij trok over³³ het veer³⁴ van de Jabbok. 23En hij nam ze, en deed hen over die beek trekken; en hij deed overtrekken wat hij had. 24Maar³⁵ Jakob bleef alleen over; en³⁶ een man worstelde met hem, totdat de dageraad opging. 25³⁷ En toen Hij zag, dat Hij hem niet overweldigd, roerde Hij³⁸ het gewricht van zijn heup aan, zodat het gewricht van Jakobs heup verwrongen werd, als Hij met hem worstelde. 26En Hij zei: Laat Mij gaan, want de dageraad is opgegaan. Maar hij zei: Ik zal U niet laten gaan, tenzij dat U mij zegent. 27En Hij zei tot hem: Hoe is uw naam? En hij zei: Jakob. 28Toen zei Hij: Uw naam zal voortaan niet Jakob heten, maar Israël; want u hebt u vorstelijk gedragen met God en met de mensen, en hebt overweldigd. 29En Jakob vroeg, en zei: Geef toch Uw naam te kennen. En Hij zei: Waarom is het, dat u naar Mijn naam vraagt? En Hij zegende hem daar. 30En Jakob noemde de naam van die⁴⁷ plaats Pniël: Want, zei hij ik⁴⁸ heb God gezien van aangezicht tot aangezicht, en⁴⁹ mijn ziel is gered geweest. 31En de zon rees hem op, als hij door Pniël gegaan was; en hij was hinkende aan zijn heup. 32⁵⁰ Daarom eten de kinderen van Israël⁵¹ de verrukte zenuw niet, die op het gewricht van de heup is, tot op deze dag, omdat Hij het gewricht van Jakobs heup⁵² aangeroerd had, aan de verrukte zenuw.