Daniël 6

1¹ Darius, de Meder nu,² ontving het koninkrijk,³ ongeveer twee en zestig jaren oud zijnde. 2⁴ En het dacht Darius goed, dat hij over het koninkrijk stelde honderd en twintig stadhouders,⁵ die over het hele koninkrijk zijn zouden; 3En daarover drie⁶ vorsten, van die Daniël de eerste⁷ zou zijn, die die stadhouders zelfs zouden rekenschap geven, opdat de koning geen schade leed. 4⁸ Toen overtrof deze Daniël die vorsten en die stadhouders, daarom dat een voortreffelijke geest in hem was; en⁹ de koning dacht hem te stellen over het hele koninkrijk. 5¹⁰ Toen zochten de vorsten en de stadhouders¹¹ gelegenheid te vinden, tegen Daniël¹² vanwege het koninkrijk; maar zij konden geen gelegenheid noch¹³ misdaad vinden, omdat hij getrouw was, en geen¹⁴ vergrijping noch misdaad in hem gevonden werd. 6Toen zeiden die mannen: Wij zullen tegen deze Daniël¹⁵ geen gelegenheid vinden, tenzij wij tegen hem iets vinden¹⁶ in de wet van zijn God. 7¹⁷ Zo kwamen deze vorsten en de stadhouders¹⁸ met hopen tot de koning, en zeiden zo tot hem: O koning Darius, leef in eeuwigheid! 8Al de vorsten van het¹⁹ rijk, de overheden en stadhouders, de raadsheren en landvoogden hebben zich beraadslaagd een koninklijke ordonnantie te stellen, en een sterk gebod te maken, dat al wie in dertig dagen²⁰ een verzoek zal doen van²¹ enige god of mens, behalve van u, o koning! die zal in de kuil van de leeuwen geworpen worden. 9Nu, o koning! u zult een gebod bevestigen, en een schrift tekenen,²² dat niet veranderd worde,^23a naar de wet²⁴ van de Meden en van de Perzen, die²⁵ niet mag wederroepen worden. 10²⁶ Daarom tekende de koning Darius dat schrift en gebod. 11Toen nu Daniël verstond, dat dit schrift getekend was, ging hij in zijn huis (hij nu had in zijn²⁷ opperzaal open vensters^28b tegen Jeruzalem aan), en hij knielde^29c drie tijden 's daags op zijn knieën, en hij bad, en³⁰ deed belijdenis voor zijn God,³¹ geheel zoals hij voor deze gedaan had. 12Toen kwamen die mannen³² met hopen, en zij vonden Daniël biddende en smekende³³ voor zijn God. 13Toen kwamen zij nader, en spraken voor de koning van het gebod van de koning: Hebt u niet een gebod getekend, dat alle man, die in dertig dagen van enige god of mens iets verzoeken zou, behalve van u, o koning! in de kuil van de leeuwen zou geworpen worden? De koning antwoordde en zei: Het is een vaste rede, naar de wet van de Meden en Perzen, die niet mag herroepen worden. 14Toen antwoordden zij, en zeiden voor de koning:³⁵ Daniël,³⁶ één van de als gevangene weggevoerden uit³⁷ Juda heeft, o koning! op u geen acht gesteld, noch op het gebod dat u getekend hebt; maar hij bidt³⁸ op drie tijden 's daags zijn gebed. 15Toen de koning deze rede hoorde,³⁹ was hij zeer bedroefd bij zichzelf, en hij stelde het hart op Daniël om hem te verlossen; ja, tot de ondergang van de zon toe⁴⁰ bemoeide hij zich, om hem te redden. 16⁴¹ Toen kwamen die mannen⁴² met hopen tot de koning, en zij zeiden tot de koning:⁴³ Weet, o koning! dat van de Meden en van de⁴⁴ Perzen wet is, dat geen gebod noch ordonnantie, die de koning verordend heeft, mag veranderd worden. 17Toen beval de koning, en zij brachten Daniël voor, en wierpen hem in de kuil van de leeuwen; en de koning antwoordde en zei tot Daniël: Uw God, Die u steeds eer, Die verlosse u! 18En er werd⁴⁷ een steen gebracht, en op de mond van de kuil gelegd: en⁴⁸ de koning verzegelde die met zijn ring, en met de ring van zijn geweldigen,⁴⁹ opdat de wil aangaande Daniël niet zou veranderd worden. 19Toen ging de koning naar zijn paleis, en overnachtte nuchter, en liet⁵⁰ geen vreugdespel voor zich brengen; en⁵¹ zijn slaap week verre van hem. 20Toen stond de koning in de vroegen morgenstond met het licht op, en hij ging⁵² met haast heen tot de kuil van de leeuwen. 21Als hij nu tot de kuil genaderd was, riep hij tot Daniël met een droeve stem; de koning antwoordde en zei tot Daniël: O Daniël, u knecht van de levende God! heeft ook uw God, Die u steeds eer, u van de leeuwen kunnen verlossen? 22Toen sprak Daniël tot de koning: O koning, leef in eeuwigheid! 23Mijn God heeft Zijn engel gezonden, en Hij heeft de muil van de leeuwen toegesloten,⁵⁷ dat zij mij niet beschadigd hebben, omdat voor Hem⁵⁸ onschuld in mij gevonden is; ook heb ik, o koning! tegen u⁵⁹ geen misdaad gedaan. 24Toen werd de koning⁶⁰ bij zichzelf⁶¹ zeer vrolijk, en zei, dat men Daniël uit de kuil⁶² trekken zou. Toen Daniël uit de kuil opgetrokken was, zo werd er⁶³ geen schade aan hem gevonden,⁶⁴ omdat hij in zijn God geloofd had. 25Toen beval de koning, en zij brachten die mannen voor, die Daniël⁶⁵ overluid beschuldigd hadden, en⁶⁶ zij wierpen in de kuil van de leeuwen hen, hun⁶⁷ kinderen, en hun vrouwen; en⁶⁸ zij kwamen niet op de grond van de kuil, of de leeuwen⁶⁹ heersten over hen, zij⁷⁰ vermorzelden ook al hun beenderen. 26Toen schreef de koning Darius aan⁷¹ alle volken, natiën en tongen, die op de hele aarde woonden: Uw vrede worde vermenigvuldigd! 27Van mij is een bevel gegeven, dat men in de hele heerschappij van mijn koninkrijk beve en siddere voor het aangezicht⁷² van de God van Daniël; want Hij is⁷³ de levende God, en bestendig in eeuwigheden, en^74d Zijn koninkrijk is niet verderfelijk, en Zijn heerschappij⁷⁵ is tot het einde toe. 28Hij verlost en redt, en Hij doet tekenen en wonderen in de hemel en op de aarde; Die heeft Daniël uit⁷⁶ het geweld van de leeuwen verlost.⁷⁷ 29Deze Daniël nu⁷⁸ had voorspoed in het koninkrijk van Darius, en⁷⁹ in het koninkrijk van Kores, de Perziaan.⁸⁰