2 Korintiërs 11

1Och, of u mij een weinig verdroeg¹ in de onwijsheid;² ja ook, verdraagt mij! 2Want ik ben³ ijverig over u met een⁴ ijver van God; want ik heb u toebereid,⁵ om^a u als een reine maagd aan één man voor te stellen, namelijk aan Christus. 3Maar ik vrees, dat niet enigszins,^b zoals⁶ de slang Eva⁷ door haar sluwheid bedrogen heeft, zo uw zinnen bedorven worden,⁸ om af te wijken van de eenvoud, die in Christus is. 4^c Want als degene,⁹ die komt,¹⁰ een andere Jezus predikte, die wij niet gepredikt hebben, of als u een andere geest ontvingt, die u niet hebt ontvangen, of een ander Evangelie, dat u niet hebt aangenomen, zo verdroegt u¹¹ hem met recht. 5Want ik acht, dat ik nergens minder in ben geweest¹² dan de uitnemendste apostelen. 6En als ik ook¹³ slecht ben in woorden, toch ben ik het niet in wetenschap; maar alleszins zijn wij in alle dingen¹⁴ onder u openbaar geworden. 7Heb ik zonde gedaan, als ik mijzelf¹⁵ vernederd heb, opdat u zou verhoogd worden, omdat ik u het Evangelie van God^d om niet¹⁶ verkondigd heb? 8Ik heb andere Gemeenten¹⁷ beroofd, soldij van haar nemende,¹⁸ om u te bedienen; en als ik bij u tegenwoordig was en gebrek^e had, ben ik niemand¹⁹ lastig gevallen. 9^f Want mijn gebrek hebben²⁰ de broeders vervuld, die van Macedonië kwamen; en ik heb mijzelf in alles gehouden zonder u te bezwaren,²¹ en zal mij nog zo houden. 10²² De waarheid van Christus is in mij, dat deze roem in de gewesten van Achaje aan mij niet zal²³ verhinderd worden. 11Waarom? Is het, omdat ik u²⁴ niet liefheb?²⁵ God weet het! 12Maar wat ik doe, dat zal ik nog doen, om de oorzaak af te snijden van hen, die oorzaak hebben willen, opdat zij in wat zij roemen, bevonden mochten worden²⁶ zoals wij. 13Want zulke valse apostelen zijn bedriegelijke arbeiders, zich veranderende²⁷ in apostelen van Christus. 14En het is geen wonder; want de satan zelf verandert zich²⁸ in een engel van het licht. 15Zo is het dan niets groots, als ook zijn dienaren zich veranderen, als waren zij dienaren van de²⁹ gerechtigheid; van welke het einde zal zijn naar hun werken. 16Ik zeg opnieuw, dat niemand mene,³⁰ dat ik onwijs ben;³¹ maar zo niet, neemt mij dan aan als een onwijze, opdat ik ook een weinig mag roemen. 17Dat ik spreek, spreek ik³² niet naar de Heere, maar als in onwijsheid, in deze³³ vasten grond van de roeming. 18^g Omdat velen roemen³⁴ naar het vlees, zo zal ik ook roemen. 19Want u verdraagt graag de onwijzen,³⁵ omdat u wijs bent. 20Want u verdraagt het,³⁶ zo u iemand dienstbaar maakt, zo u iemand opeet, zo iemand van u neemt, zo zich iemand verheft, zo u iemand³⁷ in het aangezicht slaat. 21Ik zeg³⁸ dit naar³⁹ oneer, zoals of wij zwak waren geweest;^h maar waarin iemand⁴⁰ stoutmoedig is (ik spreek in onwijsheid), daarin ben ik ook stoutmoedig. 22Zijn zij Hebreën?ⁱ Ik ook. Zijn zij Israëlieten? Ik ook. Zijn zij het zaad van Abraham? Ik ook. 23Zijn zij dienaren van Christus? (ik spreek onwijs zijnde)^41k ik ben boven hen; in arbeid overvloediger, in slagen uitmuntender, in gevangenissen overvloediger, in⁴² doodsgevaar dikwijls. 24Van de Joden heb ik^43m veertig slagen min één, vijfmaal ontvangen. 25ⁿ Driemaal ben ik⁴⁴ met roeden gegeseld geweest,^o eens ben ik gestenigd,^p drie keer heb ik schipbreuk geleden, een ganse nacht en dag heb ik in de diepte doorgebracht. 26In het reizen dikwijls in gevaren van rivieren, in gevaren van⁴⁵ moordenaars, in gevaren⁴⁶ van mijn geslacht, in gevaren⁴⁷ van de heidenen, in gevaren⁴⁸ in de stad, in gevaren in de woestijn, in gevaren op de zee, in gevaren onder de valse broeders; 27In arbeid en moeite, in waken dikwijls, in honger en dorst, in vasten dikwijls, in koude en naaktheid. 28Zonder de dingen,⁴⁹ die van buiten zijn,⁵⁰ overvalt mij dagelijks^q de zorg van al de Gemeenten. 29^r Wie⁵¹ is er zwak, dat ik niet⁵² zwak ben? Wie komt er ten val, dat ik niet⁵³ brande? 30Als men moet roemen, zo zal ik roemen de dingen⁵⁴ van mijn zwakheid. 31^sDe God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die geprezen is in de⁵⁵ eeuwigheid, weet, dat ik niet lieg. 32⁵⁶ De stadhouder^t van de koning Aretas in Damascus, bezette de stad van de Damaskenen, willende mij vangen; 33En ik werd door een venster in een mand⁵⁷ over de muur nedergelaten, en ontvluchtte zijn handen.